کلاس طراحی

 دیشب  تا اومدم متنم رو بنویسم ساعت از نیمه گذشت و به امروز منتقل شدم:) دیگه تصمیم گرفتم که روزنوشتهام رو ترجیحا اول صبح انجام بدم ولی آخه خیلی چیزها توی روز اتفاق میفته و دوست ندارم فرداش ازشون تعریف کنم :) 

ساعت رو گذاشته بودم روی 7 و 6:59 دقیقه بیدار شدم. تا الان که 8:40 دقیقه به وقت تهران عزیزه فقط تونستم دوش بگیرم و ماسک مو بزنم و فر موهام رو مرتب کنم. یه قهوه درست کنم و بشینم پای لپتاپ. 

هنوز به این فکر نکردم که برای کلاس طراحی امروز چه لباسی بپوشم. از اینکه چند وقتیه میرم کلاس طراحی خیلی کیفم کوکه. من از دوم راهنمایی به بعد دیگه طراحی نکرده بودم البته همون موقع هم اسمش رو نمیشد دقیقا طراحی گذاشت، همون کلاس های هنری که تو مدرسه ها برگزارمیشد سابقه طراحی من محسوب میشه. البته من اون سالها مختصر علاقه ای توی خودم می دیدم که خب شکر خدا به لطف یک معل هنر بی ذوق کورشد. درست یادمه یک روز چند ساعت وقت صرف کردم تا طرح یک گلدون توی کتاب رو بکشم و فرداش تو مدرسه معلم دفترم رو برد بالای سر و به همه نشون داد و گفت این طراحی خوبیه البته! اگر خودش کشیده باشه. 

زن حسابی کجایی الان؟ که بیام بشینم روبروت و بگم اون سالها بلد نبودم از خودم دفاع کنم. بلد نبودم بهت بگم تاثیر هر حرفی که میزنی در نقش معلم چند برابر معنی واقعی کلماتشه، هر چند فکر میکنم همین الان هم متوجه نمیشه که من از چی باهاش حرف میزنم. 

دفعه دومی هم که فهمیدم طراحی رو دوست دارم زمانی بود که از سر بی حوصلگی و بیکاری ظهر تابستون یه دختربچه 10-12 ساله توی یک شهرستان، دفتر مدادهام رو برداشتم وتوی راه پله نشستم. دیوار روبروی راه پله یک پوستر بزرگ داشت از یک غروب زردرنگ و دریا و جنگل کنارش. اون رو کشیدم. به کسی نشون ندادم. 

حالا که توی 38 سالگی رفتم سراغ طراحی هم خیلی به کسی توضیح ندادم که چکار میکنم. هفته ای سه چهار ساعت با چند تا آدم خوش ذوق جمع میشیم توی یکی از قشنگ ترین خونه های تهران؛ اونها فیگور میکشن و پرتره می کشن و من لیوان می کشم و فلفل دلمه ای. پنجشنبه ها صبح تا ظهر یه جور دیگه خوش میگذره. کاری رو میکنم که دوست دارم، قرار نیست بابتش قضاوت بشم. قرار نیست نتیجه اش به جای خاصی برسه. بجور تلاش برای بازیابی حس لذت و نازنازی کردن خودمه.