از روزهایی که می‌گذرند

 ۱ 

دزیره‌ی قشنگم ایمیل داده بود و من فکر کردم مشق کلاسه و باز نکردم. عصر که رسیدم خونه، هنوز وبلاگ رو باز نکرده بودم که دیدم شماره‌شو برام گذاشته، زنگ زدم و خوشحال شدم دخترک مرخص شده و شرمنده شدم که دیر دیدم ایمیل رو. مِن بعد کارم داشتید اینجا بنویسید فکر کنم زودتر می‌بینم و اگر کاری از دست من برمیاد یا خواستید باهام تماس بگیرید من در خدمت همه‌ی اعضای قبیله هستم.

۲

انتشار پست‌های جنگ ۴۰ روزه به نظرم تو شرایط فعلی مناسب نباشه و باعث تأثر و ناراحتی بچه‌ها شده. از این بابت متأسفم. ولی خب در آن دوران جنگ، علی‌رغم اینکه خیلی از ماها سرکار می‌رفتیم و زندگی هم به نوعی جریان داشت، به طرز عجیبی همه مضطرب و ناراحت بودیم و احساسات ضد و نقیضی رو تجربه می‌کردیم. اثر جنگ، خواهی نخواهی روی آدمیزاد می‌مونه و تو نوشته‌هات هم اثر می‌گذاره. تصمیم گرفتم دیگه روزنوشته‌های جنگ رو منتشر نکنم و تو کانال شخصیم بمونه. امیدوارم یادتون بمونه که سایه، در زمانی که اینترنت بین‌المللی قطع بود و سرکار می‌رفت و مریض‌هایش را می‌دید، همزمان روزهای جنگ رو از دید خود می‌نوشت.

۳

دیدنت شبیه برگشتن خون دوباره بود تو رگ‌هام. آدم گاهی میگه کاش زندگی یه‌طور دیگه بود. یا آدم‌ها یک زمان دیگه می‌تونستند هم رو ملاقات کنند. با همه‌ی این‌ها خوشحالم که آدمی مثل تو رو می‌شناسم و بخشی از زندگی منی. هرچند که همه‌چی ممکن است آن‌طور که آدم می‌خواهد نباشد ولی زندگی کارش همینه. ضد حال زدن به آدمیزاد و غیر از این هم ازش انتظاری نیست. برای من، همیشه همون آدم چند سال پیش بودی و هستی و خواهی بود. همون‌طور که یک‌بار قبلاً بهت گفتم مثل عضوی از خانواده.