ر عزیزم سلام

من خانواده بسیار تاچ کننده ای (کلمه بهتری توی ذهنم ندارم) دارم. اینو اولین بار بیست سال پیش که چند روز اومدم خونتون فهمیدم. توی اون چند روز ندیدم که کسی روی پای اونیکی دراز بکشه یا همدیگه رو بغل کنید. بعد انقدر برام عجیب بود که ازت پرسیدم و تو گفتی ما اینکارارو نمی کنیم. سال ها بعد که خونه ی ح رفتم دیدم اصلا بدشون میاد از تاچ. توی خونه ی ما اما معمولا آدم ها همدیگه رو با ماساژ بیدار می کنن. مثلا من خوابیدم و خواهرم به محض ورود به اتاق میاد بدون مقدمه کتفمو ماساژ می ده تا بیدار شم. برادرم همیشه بچشو با ماساژ بیدار می کنه و می فرسته مدرسه. با اینکه می دونی مامانم چقدر ساکت و درونگراست اما اگه جلوی تلویزیون دراز کشیده باشه سریع یکیمون می ره در سکوت کنارش دراز می کشه. وتوی اکثر عکسای خانوادگیمون یکی نشسته و اونیکی سرشو گذاشته روی پای اون و دراز کشیده. و بیشترین خاطرات رو از بچگی الف دارم که توی دو سه سالگیش، انقدر مامانمو ناز می کرد تا خوابش می برد. شاید این ربطی به صمیمیت هم نداشته باشه. چون می دونی که چقدر دعوا هم زیاد داشتیم و سال ها از صحبت های عمیق خانوادگی فرار می کردیم. انگار بعد از اینکه زندگیمون از هم پاشید، یه راهی داشتیم که به هم وصل بمونیم و خوبیش این بود که برای انجام دادنش نیاز به توضیح نبود. و این بیشترین چیزی از خانوادم هست که دلم براش تنگ می شه.

با مهر و ماچ و به امید دیدار