روز ۱۲۶ _ پس از باران

نشسته‌ام رو مبل‌قرمزه که سورمه‌ایه. زدم جم‌فود و دارم دختر کره‌ای رو نگاه می‌کنم. خیلی نمی‌فهمم چی‌کار می‌کنه ولی نگاهم رو گرفته و آرومم می‌کنه. امروز با سگ کوچولوش رفته کمپ وسط جنگل بارونی و داره توی کمپرش رو مرتب می‌کنه که غذا درست‌کنه. با تمام وجود دوست‌دارم الان اون‌جا باشم.

پا می‌شم‌دوباره چای درست می‌کنم. توش هل و یه گل‌سرخ کوچیک کاشون هم می‌ریزم و می‌ذارم آروم‌ دم بکشه. میام می‌شینم پای وبلاگ‌خوندن. از دیشب نرسیدم درست‌و‌حسابی بیام و بخونمتون. 

دیروز عصر اومدیم خونه خداروشکر. تا رسیدیم افتادم به جون خونه سابیدن. ان‌قدر سابیدم تا کمرم داغون‌شد اما حال روحیم رو خوب‌کرد. مرد با تعجب نگاه‌می‌کرد. فکر‌کنم مردا نمی‌دونن این کار‌کردن زیاد تو خونه و بساب‌بساب‌ها، بعد‌از یه ماجرای سخت روحی، چه آرامشی به ما زن‌ها می‌ده. به‌خصوص که pms عزیز هم از رگ‌گردن بهم نزدیک‌تره!

 دستمال برداشتم و حتی تُسکنهُ روی کابینت‌ها رو هم دستمال کشیدم. به‌قول لرها کِرمم نِشت! بعد هم خواهرکم اومد و ستاد روحیه راه انداختیم با دخترک و از جو بیمارستان رها شدیم کمی. شب هم پیش خودم خوابید. باباش کمر‌درد داشت و باید تو هال رو زمین می‌خوابید. تا صبح راحت خوابیدیم بعد از چند‌روز. هی نگاهش می‌کردم و می‌گفتم شکر که سلامته و برگشته. 

پا می‌شم چای تازه‌دم کال می‌ریزم. من عاشق چای کال‌م . میام دوباره رو مبل. یه‌کم وبلاگ می‌خونم و پیغام پسغام می‌فرستم. واسه رفیق امن‌ راه دورم نوشتم اومدیم خونه و مرخص‌شد. یه‌چیزی نوشته که معنیش می‌شه خداروشکر. خوب باشین! هم نامه‌ی نانوشته خوانی و اینا...کاش رفاقت‌مون خراب نمی‌شد و مجبور به‌دوری و سکوت نمی‌شدیم. اما باید سعی‌کنم احترام‌ بذارم و قبول کنم صلاح‌مون تو اینه که ساکت و دور باشیم.

امروز اولین روزیه که با آرامش، مثل وقت‌های عادی دیگه دراز‌کشیدم رو مبل و ولو‌شدم. از این‌که تونستم به خونواده‌ی خودم و ب به‌درستی توضیح‌بدم که امروز هم نیان و ما یه‌کم خودمون رو پیدا‌کنیم، خوشحالم. تا پارسال فکرش رو هم نمی‌کردم بتونم به عزیزانم بگم خیلی دوستون دارم اما ما به این آرامش احتیاج داریم. خوشحالم که تونستم به‌قولم به دخترک عمل‌کنم و هندل کنم این ماجرا رو. 

چای تازه‌دم رو می‌خورم و از همین زاویه‌ای که خوابیدم براتون یه‌عکس می‌گیرم که شما هم‌آرامش امروزم رو حس کنین. خداروشکر که شماها رو داشتم تو این روزهای سخت. 

امیدوارم همتون کنار عزیزانتون سلامت باشین :***

در‌ضمن به‌زودی باید از احساسات چند‌گانه‌ای که توی این‌رورها داشتم براتون بنویسم و هم‌فکری کنم باهاتون. درباره‌ی سانسور دوباره‌ی خودم. تا رها بشم ازش.

پ.ن: به خاطر پست آیدا و بچه‌های دیگه که خارجن پاک کردم پ.ن اصلی رو.