اپیزود صد و پانزده

 خواب دیشبم طولانی بود و عجیب. یکی از اکس‌ها بود که الان فامیل سببی شده و گهگاهی می‌بینمش و هر دفعه که می‌بینم به این فکر می‌کنم که من عاشق چیش شدم در حالی‌که می‌دونم اون موقع عاشق چی شدم. من بیست‌وچندساله بودم و بلاتکلیف و پا در هوا و هزار گیر و گور. اون؟ حوالی چهل و پاهاش سفت رو زمین و برنامه‌های بلندمدت و تصمیم‌های مهم و دیسیپلین و خوش‌صحبت و خوش‌پوش. دیگه چی لازمه که من عاشقش بشم؟ خلاصه آقای ب توی خوابم بود و من همون دختر بیست‌وچند ساله‌ی مو قرمز بودم. با لذت از خواب بیدار شدم. صبحانه خوردم و کتونی سفیدام که تو بارون دیروز کثیف شده بود رو تمیز کردم و دراز کشیدم رو کاناپه که وبلاگو بخونم و دوباره یاد خواب دیشبم افتادم. 

چندسال پیش یکی از دوستام یه شوخی درمورد بادی‌کانت کرد. من نمی‌دونستم یعنی چی و پرسیدم و بهم گفت. بعدتر تو ذهنم شمردم. یکی دو ساعت بعد یادم اومد که عه! فلانی هم بود ها! از اول شمردم. بعد دیدم درست نمیشه. نشستم نوشتم. امروز که یاد خواب دیشبم افتادم، دوباره یادم نیومد که آقای ب از اول چندمی بود ولی میدونم از آخر چندمیه و دوره‌ی معاشرتم باهاش عجیب صفر و صدی بود. لذت و هیجان زیاد و اذیت و آسیب شدید. گاهی که تو مغزم زندگیمو مثل داستان می‌بینم و یه راه دیگه‌ای غیر از اینی که الان توشم رو میرم، فکر میکنم که اون راه با آقای ب رو اگه می‌رفتم، امروز کجا بودم؟