روز ۱۳۵_ آپدیت آخر

 دخترکم مرخص  می‌شه و میاد خونه تا بعد‌از‌ظهر و من خوشحال‌ترین‌م. دکترا اومدن دوباره همه‌چی رو چک کردن و گفتن ظهر کارهای ترخیص انجام بشه. 

اوضاع روحی‌ش خوبه از این‌که میاد خونه و راحت حموم می‌کنه و موهاش خوشگل می‌‌شه خوشحاله. از این‌که ده روز مدرسه نمی‌ره، خوشحال‌تر!
فقط این‌که از ملاقات خوشش نمیاد. از الان ناراحته که فامیل بیان خونه و ببینن‌ش. احساس می‌کنه بهش ترحم می‌شه. براش گفتم که این‌طور نیست و اون آدما کسانی هستن که همیشه تو رو دوست‌داشتن نه فقط الان که مریض شده بودی؛ اما مجبور نیستی خودت رو اذیت کنی. من همه‌چی رو هندل می‌کنم. امیدوارم موفق بشم.
امروز خوشحال‌ترین‌م اما برای چندمین‌بار تو این چند روز دل‌شکسته و غمگین شدم. به‌زور بغضم رو فرو دادم. از برچسب‌زدن آدم‌ها، از قضاوت، از زبون تیز زشت و زننده‌شون که با یه لبخند گشاد سعی می‌کنن به اسم شوخی حواله‌ی روح زخمی‌ت کنن خسته شدم. چرا به‌راحتی درباره‌ی آدمی که خودش هم خودش رو کامل نمی‌شناسه، با یه بار سوال پرسیدن این‌طوری قضاوت می‌شه کرد. برام‌ عجیبه.
تو ccu اول که یه دکترش شروع‌کرد به مسخره‌کردن من و به بقیه‌ی پرستارها هم گفت که این یه مامان خیلی حساسه و اضطراب بالا داره. برو خودت رو درمان کن هه هه هه! آسنترا بخور! هه هه هه و خلاصه کلی انگ چسبوند به من. بعدش هم که بعضی از پرستارها با کوچک‌ترین سوال عادی که می‌کردم، همین رو تحویلم می‌دادن. که ای بابا چرا استرس داری؟! دکتر فلانی هم گفت که تو استرس داریا. چرا نگرانی چیزی نشده که خوبه!
می‌شینم رو صندلی و با خودم فکر می‌کنم که چی از نظر این آدم‌ها چیزی نشدنه؟! یعنی این لخته و خطر آمبولی ریه و بستری ccu با مونیتور و اون عددهای بالای لعنتی، به‌قدر کافی وحشتناک نیست برای یه مادر؟! برای مادری که محکم‌ترین نخ‌قرمز‌ زتدگی‌ش ، همین دختره. برای مادری که از شیش سالگی از دست‌دادن‌های زیادی رو تجربه‌کرده و از طرح‌واره‌ی رها‌شدگی نتونسته هنوز کاملاً رها بشه؟!
این دکترها و پرستارها نمی‌دونن کسی که از دست‌دادن‌های زیادی تجربه می‌کنه، ممکنه تمام اون تروماها براش زنده بشه؟!  نه نمی‌دونن. اگر می‌دونستن، با اون خنده‌ی زشت و اون برچسب‌ها، ان‌قدر آدم‌ها رو تحقیر نمی‌کردن. البته که منظورم همه نیستن و تعداد زیادی‌شون دل‌جویی هم می‌کردن و با مهر هوای هردومون رو داشتن.
ولیرمی‌دونین الان مهم اینه که می‌ریم خونه. مهم اینه که همین لحظه که این حرف‌ها از تو مغز و قلب خسته و بی‌خوابم، بیرون میاد و برای شماها نوشته می‌شه، دیگه اون بغض و غم نیم ‌ساعت پیش رو ندارم. مهم اینه که سبک می‌شم دوباره.
پریشب هم که پیام رفیق امن‌م رو دیدم، سبک‌شدم‌ و آروم گرفتم. پیام پرمهری که فقط من می‌دونم چه‌جوری و با چه سختی، خودش رو راضی‌کرده که اراده‌ش رو بشکنه و بعد از سه ماه سکوت، به‌خاطر من و غم‌های من، دوباره برام بنویسه.
خوبی رفیق داشتن همینه دیگه. رفیق راه دوری که همیشه هست حتی اگه با سکوت‌ش حضور داشته باشه.

یه جا این رو نوشته‌بودم تو نوت گوشیم که:
جز تو همه می‌خواهند با من حرف‌بزنند، من به سکوت تو گوش می‌دهم.