بچه ها برای نجات ما

آقای ناتمام دائم نگران است و به بچه هایش فکر می کند؛ یا برعکس؟

آقای ناتمام متنفر است از اینکه دائم و لحظه به لحظه چک شود که کجاست و کی می رسد و چرا دیر کرده است. برای همین هم بر خلاف میلش مدتهاست که موقعیت تلفنش را با همسرش به اشتراک گذاشته است تا دیگر لازم نباشد هیچ وقت جواب پس بدهد که کجاست و‌ کی می رسد و پس چرا هنوز نرسیده است.

و باز هم فایده ای ندارد. مثلا همین دو شب پیش که آقای ناتمام پسرش را برده بود کلاس و‌ بعدش پس از اخذ ویزا از همسرش با چندتا از پدرهای همکلاسیهای بچه ها از مدرسه قرار شام هم گذاشته بود. آقای ناتمام به علت ضیق وقت زیرانداز و وزنه های خودش را هم پشت ماشین گذاشت با یک حوله - و کنار کلاس پسرش بساطش را پهن کرد و چهل و پنج دقیقه حرکات ورزشی خودش را هم انجام داد و در حمام کوچک رختکن کلاس ورزش پسرش دوش گرفت تا بوی عرق ندهد. وسط همین ورزش و دوش گرفتن بود که ناگهان چند پیغام پی در پی‌‌‌ از همسرش دریافت کرد که برنامهٔ شام بچه ها به هم خورد و حالا او می خواهد برایشان مرغ سوخاری از فلانجا بگیرد و آقای ناتمام باید پسرش‌ را به جای این زمان در آن مکان در یک زمان جدید و در مکانی کاملاَ بی ربط به همسرش تحویل دهد. خیلی هم خوب - غیر از اینکه آقای ناتمام این پیغام را وقتی خواند که باید ده دقیقه قبلش راه افتاده باشد تا در زمان جدید به مکان بی ریط برسد.

پس از مقداری ناسزای انگلیسی زیر لبی - چون از تاسزای فارسی خوش آهنگ تر است - آقای ناتمام پسرش را از کلاس برداشت و بساطش زیر‌ بغلش گذاشت و به همراه کوله پسرش پرت کرد پشت ماشین و با سرعت خیلی غیر مجاز و سبقتهای خیلی خطرناک به سمت قرار جدید به راه افتاد. در همین لحظه هم یادش افتاد که به پدرهای دیگر قول بک بطری شراب هم داده است و باید سر راه یک توقف کوتاه هم داشته باشد. آقای ناتمام با مشاوره یا گوگل و‌هوش مصنوعی و‌ محاسبهٔ بهترین مسیر و بقالی سر‌راهی و اضافه کردن ده دقیقه برای اطمینان تخمین زمانی رسیدنش‌‌ را به همسرش اعلام کرد و او هم در عرض کمتر از نیم ثانیه جواب داد که چرا آنقدر دیر؟

آقای ناتمام نفس عمیقی کشید و داخل بقالی کوچک و بدون صفی شد و در کمتر از دو دقیقه خریدش را انجام داد و همینطور که سوار ماشینش می شد تلفنش زنگ خورد و اسم همسرش را نشان داد و تا گوشی را برداشت همسرش بدون سلام و احوالپرسی پرسید پس کجایی؟

آقای ناتمام خیلی جلوی خودش را کرفت که نگوید در جهنم طبقه پایینی اسفل السافلین و یا هوار بکشد که پس‌ فایده این همه تکنولوژی و‌ چشم‌پوشی از حریم خصوصی و فایند مای و کوفت و زهر مار چیست و فقط جواب داد شش دقیقه دیگر می رسد و‌ گوشی را قطع کرد. هنوز دو دقیقه نشده بود که دوباره همسرش پیغام فرستاد که خواهش می کند آقای ناتمام جای دیگری توقف نکند و سریعتر بیاید. آقای ناتمام که تا این لحظه خودش را نگه داشته بود مغزش متلاشی شد و ماشین را از جاده خارج کرده و با تخته گاز به ته دره سقوط کرد، حداقل در تصوراتش.

در‌همین لحظه پسرش که کنارش نشسته بود و برخلاف معمول ساکت بود و حرف نمی زد تلفن آقای ناتمام را برداشت و قفلش را باز کرد و مشغول تایپ کردن شد. آقای ناتمام که در حالت عادی با این کار پسرش خیلی مشکل دارد که بدون اجازه و بی دلیل تلفن را بردارد‌ و مشغول تماشای خدا می داند چه مرخرفاتی شود این دفعه هیچ اعتراضی نکرد چون می‌دانست با این اعصاب خط خطی حتما بیخودی‌‌‌ داد می‌زند و حوصله و ظرفیت دعوا کردن با پسرش را اصلاً ندارد.

بالاخره به قرار جدید و مکان جدید با حدود پانزده دقیقه تاخیر رسید و پسرش از او خدا حافظی کرد و پیاده شد و به مادرش رسید و آقای ناتمام هم به پدرهای دیگر پیوست و یک لیوان ویسکی گرفت و کمی نفس کشید و آرام‌تر شد. تازه سر میز نشسته بود که چشمش افتاد به پیغامهای خودش با همسرش - و آخرین پیام از طرف خودش: «مامان این من هستم از تلفن بابا. می خواستم خواهش کنم کمی به بابا مجال  بدهی و مرتب با او تماس نگیری. من شاهد هستم که دارد تمام تلاشش را می کند که به شما دیر نرسد. اگر کمی با او مهربانتر باشی او هم آرام‌تر رانندگی می کند و من هم خوشحال‌تر می شوم. ممنونم.» بالای ابر آبی پیغام هم یک قلب صورتی - از همسرش.