روز ۱۲۳ _ آپدیت خوب

 امروز روز بهتریه. آروم‌ترم و امیدوارتر. دیشب دوباره تو خواب حالت آپنه‌ی تنفسی داشتم باز و بخاطر نگرانی از خواب می‌پریدم. اما صبح خوبی رو شروع‌کردم. 

دوش‌گرفتم و موهام رو یه براشینگ سرسری کردم. خط چشم و ریمل کشیدم با یه رژ گلبهی ملایم. گفتم دخترکم دلش باز بشه منو ببینه. دیشب واقعاً هرجی هم سعی می‌کردم روحیه داشته‌باشم و خوب به‌نظر برسم، اما قیافه‌م به‌خاطر بی‌خوابی بیست و چهارساعته داغون بود. چشم‌های سیاه و گودافتاده با موهای فر درهم‌و‌برهم!

صبح که اومدم بیمارستان دیدم چه همه‌چیز با صبح دیروز فرق‌کرده. مریض‌های کم‌تری تو ccu بودن خداروشکر و محیط‌ش آروم بود. رفتم پیش دخترکم دیدم چشم‌بند گذاشته و راحت مثل فرشته‌ها خوابیده. آروم نشستم رو صندلی و نگاهش کردم. بعد اومدم شماها رو خوندم و حرف‌زدم و سبک‌تر شدم. 

دکتر الان اومد دیدش و گفت خداروشکر خیلی از روند درمان‌ش راضیه و لخته‌ها در حال حل‌شدن و ازبین‌رفتن هستن. گفت به‌خاطر تزریق داروها و کنترل باید هنوز این‌جا بستری باشه وای به‌امید‌خدا تا یکی دو روز دیگه می‌ریم خونه :) باورم نمی‌شد. ان‌قدر ذوق‌کردم می‌خواستم دکتر رو بغل‌کنم گفتم شاید زشت باشه ( فکر‌کنم زشت هم هست که من هی می‌خوام بغل‌کنم آدما رو تا احساساتی می‌شم)!

دکتر گفت ضربانش تو خواب آروم و نرماله و نشون می‌ده تا بیدار می‌شه هیجان و اضطراب داره که بالا می‌ره و این خودش خوبه که در‌حالت خواب نرماله. 

پست یوکو و نوشته‌های قشنگش هم خیلی امیدوارترم کرد که این‌روزهای سخت زود می‌گذره. شنیدن تجربه‌ی مشترک‌ش برام واقعاً مفید بود.

ببخشید بهتون اضطراب و ناراحتی واردکردم. اما باورتون نمی‌شه چه‌قدر نوشتن برای شماهایی که می‌شناسم و نمی‌شناسم‌تون کمکم کرده تو این دو روزه 🫂

تو این مدت فهمیدم زیاد حوصله‌ی اینستا رو ندارم و تنها جایی‌که حالم رو خوب می‌کنه تو موقع بیکاری بیمارستان قبیله‌ی قشنگ وبلاگی‌مونه. 

بغل به همتون. دیگه شماها رو که می‌تونم راحت بغل کنم :)