۹۶

 سالی دوبار سر شام این شوخی شوهرخاله/عمه ای رو میکنم‌که: فردا باید برم‌بیمارستان. چندساله شب تولد بچه ها اینو میگم و عین همون چندسال این مرد جا میخوره که چیزیت شده؟ خوبی؟ و بعد عصبانی میشه که این چه مدل گفتنه.

نه برای اون عادی میشه و یادش میمونه. نه من کوتاه میام‌ از لوس بازی.

خلاصه که صبح هشت میرم‌بیمارستان ولی تا یک ربع به چهار نمیبرنم تو اتاق عمل برای سزارین و من سخت ترین ساعت های انتظار زندگیم‌رو میگذرونم. منتها حالا بیست سال شد که میدونم‌ارزشش رو داشت اون انتظاره. نتیجه اش امسال بیست ساله شد