که بی وجود شریفت جهان نمی بینم

این جا نشستم، باد خنکی از پنجره میاد، خانم میم کنارم نشسته و داره نسخه مینویسه ، نسخه های تکراری برای درد های تکراری.

برق ها قطع شده، بعد از اخرین بارون هوا اینجا خنک شده ، این هوای ملس تهِ  شهریور آدمو دیوونه میکنه .. این روزها به واژه های ، عشق ، امنیت و تعلق خیلی فکر میکنم ، از یک سال پیش که رسما جدا شدم تا به حالا به همه بی اعتمادم ، هر چی هم که میخوام فکر کنم  اپیزودیکه و تموم میشه ، میبینم  که عمیق تر از این حرفاست:(

توی جلسه پنج‌شنبه هامون که فیلم میبینیم ، این هفته داستان کوتاه درباره عشق کیشفلوسکی رو دیدیم ، من سومین بار بود می دیدمش، تمایلی به تحلیل و حرف زدن نداشتم ، دوست داشتم توی اهستگی فیلم و معصومیت  تومک غوطه ور بشم .. مفهوم رابطه و دوست داشتن برام دیکانستراکت شده و هنوز ریکانستراکت نشده…نوبت من که میشه میگم ، گاهی فکر میکنم که عشق یا دوست داشتن چیزی جز پروجکشن ها و مدل وابستگی ها و هورمون های ما نیست.. به اینجای حرفم که میرسم دکتر قاف که ادم «داون تو ارسی »هست سرشو به علامت تایید تکون میده .. و بعد حرف خودمو نقض میکنم  و میگم اما هر چقدر که نگاه میکنم میبینم شاید عشق یک پا در پاتولوژی داره اما قطعا پای دیگرش درزندگی هست ، چطور میشه اون شور و شعف رو نادیده گرفت ..اینکه فکر کنی در جهان کسی یگانه ای و مطمئن بشی که حضورت جهان دیگری رو تغییر داده .. اقای ر چشماش پر اشک میشه ، کیف میکنم از دیدنش سریع برمیگردم به همسرش نگاه میکنم و ذوق میکنم و امیدوار میشم که وااای یعنی ممکنه مردی هم ابنطور فکر کنه ! فکر که نه حس کنه .. دیگه الان همه به آقای ر نگاه میکنن ، اون هم که صدای زیبایی داره نگاه به همسرش میکنه و میگه 

ندانمت که چه گویم تو هر دو چشم منی

که بی وجود شریفت جهان نمیبینم

من امیدوار میشم وقتی چشمام چنین چیزهایی رو میبینه و دوباره یقین میکنم