بازی نبود٫ واقعیت بود

 از دیشب تا بحال فکرام صد و هشتاد درجه تغییر کرده. دیشب توی ژورنالم نوشتم و امروز می‌بینم اون فکرها دیگه نیستن.

دیشب وقتی برگشتم خسته بودم و ذهنم بلافاصله بعد یه ماجرا میره روی منفی‌ها و سعی می‌کنه منو ببره زیر سؤال. ولی امروز با خودم اوکی‌ام و میگم همینه که هست.

خونه‌ش رو خیلی مرتب و تمیزکرده بود و باز بخت خندان و زمان رام بود. اون چیزهایی که منو اذیت می‌کنه نبود. من اول که وارد یه خونه‌ی جدید می‌شم خیلی گارد دارم و خیلی بو می‌کشم :)) نمی‌تونم به هیچ جا دست بزنم و همه‌چیز داره بهم حمله می‌کنه.

این دفعه ولی آشنا بود. بوی خوب میومد. حتی تونستم برم توی آشپزخونه و فنجون مورد علاقه‌م رو از بین فنجون‌های مومین رنگارنگ پیدا کنم. همه‌ی خونه‌ها این فنجونا رو دارن. فقط کافیه در کمد رو باز کنی و دنیای زیبای مومین رو ببینی.

روی مبل با آرامش لم دادم و در محیط خیلی دلنشین موزیک گوش کردیم و دنبال ساندبار برای تلویزیون من گشتیم. یکم این مرحله سخت بود چون بازی نبود و واقعیت بود. ترجیحم اینه که در بازی بمونم و هیچی جدی نباشه ولی متأسفانه آدم بزرگ هستم و گریزی نیست.

خوبیش اینه که یا در همون لحظه یا بعداً سلف‌رفلکشن داریم و ازحس های قشنگ٫ ترس‌ها و ناامنی‌ای که در اون لحظه تجربه کردیم حرف زدیم. خوبی دیگه اینکه مطمئن شدم به لحاظ جسمی و روحی خیلی سالمه. همه‌چیز به شکل غیرقابل باوری دلپذیر بود ولی ذهن‌پذیر نبود. ذهنم همش میخواست منو معذب کنه.

پیچیدگی‌ش بیشتر از این جهته که خیلی جدیده و نمی‌تونم حدس بزنم چی درونش می‌گذره و وقتی هم میگه کاملاً با چیزی که من تصور می‌کردم فرق می‌کنه.

به خودم میگم: هیجان و تجربه های جدید می‌خوای؟ بفرما. هر کی هیجان می‌خواد پای لرزش هم می‌شینه.

آره دوستان خیلی خیلی دلپذیر بود.