پیشونی، ما رو کجا می‌شونی

 امروز در شلخته‌ترین حالت ممکن رفتم درمانگاه. صبح دیر از خواب پاشدم و سریع موهامو دم اسبی بستم. وقت سشوار و براشینگ نداشتم. شال مزخرف رو سرم انداختم و پریدم تو ماشین. زنگ زدم به برادرم و نیم ساعت هم با جانکم ( دختر برادرم) ویدئوکال کردم. دخترک کم‌کم دارد فارسی رو فراموش می‌کند و این غمگینم می‌کند.

درمانگاه برعکس این روزهای تابستان شلوغ بود. مامانم هم این وسط ف.شکنش تمام شد و طاقت نداشت تا من ظهر برم خونه و قرار شد سر راهش از ورزش بیاید و برایش یه نیو بریزم. تا در اتاقم رو باز کرد شروع کرد ایراد گرفتن که این چه وضع سرکار اومدنه با موهای پریشون و چشمای خواب آلود. یه کم به خودت برس. خجالت نمی‌کشی و بلا بلا. سریع ف.ش رو برایش تو گوشی ریختم و گفتم مریض‌ها پشت درن، و راهی‌اش کردم که سریع برود و همینطور که بیرون می‌رفت گفت اصلا به فکر موقعیت اجتماعیش نیست. 

خانوم چادری و آقای مسنی نوه‌ی خود را آوردن درمانگاه. بچه رو ویزیت کردم و داروها رو برایش نوشتم و کد رهگیری رو دادم. دو سه دقیقه بعد، نیلوفر منشی درمانگاه با خنده اومد تو. گفت دیدین چیکار کردین؟ گفتم چی شده؟ گفت این خانوم رفته به مدیریت شکایت که پزشکِ شما، شال سرش نیست و شوهرم به گناه افتاده، اینجا مگه صاحاب نداره؟ نگاه کردم شال افتاده بود دور گردنم. یادم اومد آقای مسن اصلا دم در ایستاده بود و من حتی صورتش رو ندیدم. به نیلوفر گفتم با این موهای سشوار نکشیده و بسته‌ی من و قیافه رنگ و رو رفته به گناه افتاده؟ بهش بگو بیاد خودم جوابش رو میدم و زیر لب یه فحش بدی هم دادم که نیلوفر گفت ما خودمون جوابش رو دادیم رفته و حرص نخور. آه بلندی کشیدم. 

باید قبل ساعت یک می‌رسیدم خونه. چون برق میرفت وگرنه ماشین رو باید بیرون پارکینگ میگذاشتم. دکتر بعدی که اومد سریع پریدم تو ماشین و یه سره رفتم خونه و پریدم تو تخت و اتو مو رو گذاشتم دم دست که با موهای شلخته عصری نرم مطب. 

بچه که بودم فکر می‌کردم پرنسسم. پیرهن‌های صورتی آستین پفی و کفش‌های تق تقی می‌پوشیدم و دور خونه با کیف‌های کوچولو راه می‌رفتم. ولی الان از این درمانگاه به اون مطب میرم. و بیشتر شبیه کوزت قبل ملاقات با ژان والژان هستم تا پرنسس. بهرحال هرکسی اقبالی دارد :)