روز هفتاد و پنجم _ دل‌تنگتونم

 دلم واسه اینجا و همتون خیلی تنگ شده رفقای نادیده‌ی من. 

دو روزه درست و حسابی نتونستم بیام بخونمتون. زور سردرد و چشم‌درد زیاد بوده و نتونستم گوشی دست بگیرم.

احساس می‌کنم یک کم ضعیف شدم. فکر می‌کردم هر چی سن آدما بالاتر می‌ره تحمل غم‌شون بیشتر می‌شه. اما انگار بر عکس شده.
شاید هم چون حال روحی و درونیم هنوز کامل ردیف نشده، بیشتر روم اثر گذاشته.
وسط بهشت زهرا، پشت مامان و بابام راه می‌اومدم دیدم بابام با اون عصای خوشگل چوبی‌اش که یک کله اژدها داره؛ دست مامانم رو گرفته و دارن کنار هم آروم راه می‌رن به طرف ماشین. به‌ هم نگاه می‌کردن و حرف می‌زدن. موهای کوتاه شرابی مامانم برق می‌زد زیر آفتاب داغ امروز.

ازشون عکس انداختم. خیلی قشنگ بودن.