صفر کلوین

 این جایی که الان با زبان داچ هستم هیچ دوست ندارم. هرچی می‌خونم انگار بازم صفر صفرم، تکون نمی‌خوره لامصب. این میزانی که الان گنگم رو هیچ‌وقت با انگلیسی هم نبودم به نظرم. انگلیسی رو قبل هر آموزشی، تو فیلم و انیمیشن، رو تابلوی اتوبان و فرودگاه و حتی تنظیمات موبایل یه برخوردی باهاش داشتیم. الان انگار از زمانی که انگلیسی‌ام ضعیف‌ترینش بود هم عقب‌ترم.

یه خورده هم زبان بدقلقیه. فکر کنم به خاطر لهجه و تلفظ‌هاشون باشه. فرانسه رو با دولینگو خونده بودم فقط، اما خیلی کلمات بیشتری رو تو صحبت‌های آدما تشخیص می‌دادم. داچ رو دو تا کلاس با دانشگاه هم رفتم وهمچنان صفر. شرکت‌ها چی می‌خوان؟ نود درصد آگهی‌ها می‌خوان زبانشون رو روون صحبت کنی. یه کارشناس منابع انسانی چند وقت پیش تو جواب ایمیلم گفت شرمنده، برای این موقعیت حتما باید داچ بلد باشی، اما ناراحت نشو ما در حال رشدیم، پوزیشن زیاد باز می‌کنیم. هروقت زبانت به C1/C2 رسید بهم پیام بده. کیدینگ می؟!