پروژه ی ۲۴ساعت

 هفت سال پیش هم تجربه ش کردم. اون روزا میتونم بگم دوران اوجم بود. اعتماد به نفسی که داشتم رو از تجربه هایی که خودمو مینداختم توشون گرفته بودم. یکیش همین پروژه عکاسی بود. خب عکاسی هم یکی از شاخه هایی بود که همیشه دوسش داشتم اما هیچوقت توش خوب نمیشدم. یا فکر میکردم که خوب نیستم. جدی یاد نمیگرفتم تا بهونه واسه ناکامیاش داشته باشم. اما خب این پروژه خصوصیتش این بود که هیچ پیش نیازی نداشت. میتونستی هرجایی هستی با هر دوربینی که داری از هر چیزی که دوست داری عکس بگیری. زمان محدودی داشت پس وقتی برای ادیت و انتخاب نمیموند. تو همون یک ساعت باید میگرفتی و پست میکردی. تقریبا آخرین پست های مرتب اینستاگرامم همین عکسهای پروژه ۲۴ ساعت بود.

امسال هم میخوام شرکت کنم. درسته اون اعتماد به نفس. توان بدنی یا شاید آمادگی ذهنیش رو نداشته باشم. اما دوست دارم خودمو به چالش بکشم. تو شهر و کشور جدید. اینجا که حتی یک نفر رو ندیدم با هشتگ کانادا ثبت نام کرده باشه. سخت گرفتنامو اینجاها دوست دارم. اینکه وقتی تصمیم میگیرم کاری رو انجام بدم. میرم و بدون کم و کاست تجربه ش میکنم. میتونم بهانه بیارمو میتونم یه ساعتایی رو برم امانمیخوام از الان شل بگیرم. اینجوری نگاه میکنم که امشب و فردا ۳م اکتبر تنها پروژه زندگی من همین پروژه عکاسیه . میخوام آزاد و رها تجربه ش کنم. حال نتیجه هرچی شد؛ شد.

حالا چی بپوشم؟!

قراره ۲۴ ساعت رو تو کوچه و خیابون بگذرونم 👀