دهن کجی

 گفتم حس غالب این روزام خشمه. نمیدونم از کی؟ یا نمیدونم از چی؟
گفت بهش نگاه کن پیداش میکنی. و خب نوشتن راه چارشه.

راستش اون نمیدونمم بیشتر از اینه که این یه احساس خیلی پراکنده ست. مثلا هر روز و مدام از تک تک رفتارای کاف لجم میگیره. نمیخوام جوابشو بدم. سکوتم میکنم اما میدونم مرتب داره رو اعصابم راه میره.

 بخش مهمش پرونده های نیمه بازمه. و تعلل اینکه کدومو باید ادامه بدم یا نه اصلا رها کنمو مختومه ش کنم. یعنی این دوگانگی که چی رو انتخاب کنم چی رو رد کنم همه جا یقمو میگیره. همین الان واسه نوشتن هرکدوم از این کلمه‌ها یه دور با این حس میجنگم. که برنگردم پاکشون کنم. یا فکر کنم که خب اصلا که چی . چی داری میگی؟ اصلا مهمه که بگی؟ یا غر زدنتو چرا کسی باید بخونه. خب فرض میکنم که من اصلا نمینویسم کسی بخونه. آیا ارزش ثبت کردن داره؟ یا بهتره بری واسه خودت رو کاغذ بنویسی که میدونم اونم نمیکنی هیچوقت
جالب اینجاست که یکی از آتیشای عصبانیتم از غر زدنای آدماست. همین کاف یا اون دوست دانای کل م. 

یعنی الان هرکاری میخوام بکنم که این متنو ادامه ندم. آخه مگه من لذت نمیبرم از نوشتن؟ چطور این سخت گیری و سرزنش خودم میتونه همینم زهرم کنه.

فکر میکنم اگه یه موضوع داشته باشم راحتترم. همینجوری بیام و بنویسم فقط غر میزنم و گیر میدمو تهشم از خودم بیشتر لجم میگیره. شیطونه میگه همینم پاک کنم و پست نکنم. اما به قول شهاب بهش دهن کجی میکنم. بدون اینکه برگردم بالای متن. دکمه ی پستو میزنم.