روز ۱۲۴ _ به‌دنبال مقصر

شرایط امرروز استیبل و خوبه اما شب بدی رو گذروندم. 

امروز برای دخترک صبور قشنگم، جوراب واریس آوردن و یادش دادن چه‌جوری پاش کنه. بعد کمکش کردن بعد از دو روز، کمی راه بره. ورم پاش خوب‌شده و می‌تونه دو ساعت یه بار راه بره. اگر شرایط استیبل بمونه، به‌امید خدا فردا مرخص می‌شه و میاد خونه و من خوشحال‌ترین‌م.

دیشب که هنوز این‌جا بودم، یوهو یه‌کم تب کرد. اومدن سریع از ریه عکس‌گرفتن و تست کرونا گرفتن و کشت‌خون دادن. سرم گیج‌می‌رفت. از قدیم هم که تو آزمایشگاه بودم از این بلاد‌کالچر می‌ترسیدم. پلیت مریض‌ها رو که از انکوباتور بیرون میاوردم با سلام‌صلوات می‌دیدم که کشت‌شون مثبت نشده‌باشه.

الانم اون‌قدر ترسیده‌بودم که نمی‌دونستم چه‌کار کنم. نمی‌دونستم علت این تب، چی می‌تونه باشه. دلم هزار راه رفت. باید سعی می‌کردم جلوی اون قوی باشم و اشک‌هام نریزه پایین که نفهمه ترسیدم. به‌سختی تونستم و کنترل‌کردم خودم رو. اومدن دارو و آنتی‌بیوتیک دادن و رفتن. گفتن جواب آزمایش فردا معلوم می‌شه. من باید باز هم صبر‌می‌کردم.

صبر‌کردم. آخر‌شب، به‌زور فرستادنم خونه که استراحت‌کنم و انرژی بگیرم. مرد اومد دنبالم و برگشتیم. تحمل خونه بدون بچه، وحشت‌ناکه برام. به‌زور رفتم صورتم رو شستم و ملاتونین خوردم که شیش ساعت بخوابم و صبح دوباره بیام. رو کاناپه نشسته‌بودم و دلم بیمارستان بود و پشیمون شده‌بودم چرا اومدم خونه. 

آروم بهش گفتم چرا ساعت ملاقات جلوی خواهرت و دوست من گفتی اشتباه من بوده که دکتر فوق‌تخصص غدد و هورمون بردمش و باعث‌شدم دکتر داروی هورمونی بده برای آکنه و دردهای پریودش؟! چرا گفتی من باعث‌شدم از داروخانه داروی مشابه بگیرم و این‌طوری بشه؟ چرا من رو مقصر این اوضاع معرفی می‌کنی؟ نمی‌گی اگر دخترمون بشنوه چه حسی بهش دست می‌ده؟ اصلاً بر طبق چه علم و دانشی به این نتیجه رسیدی؟! 

طبق معمول، حرف‌خودش رو زد و گفت هنوز‌هم تو مقصری. چون این‌همه آدم پریود می‌شن و تحمل می‌کنن. حالا چون این بچه خیلی شدید و درد‌ناک بوده و حالش بهم‌می‌خورده گاهی و فشارش میفتاده که تو نباید ببری دکتر!!!!! 

چشم‌هام داشت از حدقه درمیومد. از خشم‌داغ شده‌بودم. یادم رفت بهش بگم تو به‌عنوان یه مرد اصلاً نمی‌تونی درباره‌ی این موضوع و شدت اذیت‌شدن یه زن حرف‌بزنی. به‌جاش توضیح‌دادم که اون بچه اذیت بود و به‌خاطر آکنه و بررسی افزایش قد هم به‌ این دکتر مراجعه کرده‌بودیم و علت فقط پریود نبود. قبول‌نکرد و گفت تو حساسی و هرچی هم بچه می‌گه گوش‌می‌دی و کارت اشتباه بوده. گفت هنوزم می‌گم تو مقصری..تا امشبم بهت چیزی نگفتم، ملاحظه‌ت رو کردم چون بیمارستان بودی. تو نباید اون دارو رو می‌گرفتی. نباید می‌دادی بخوره. نباید چون تهوع و اذیت می‌شد می‌رفتی مشابهش رو می‌گرفتی که کم‌عوارض‌تره و الخ.

حرصم‌گرفته بود. گریم گرفته‌بود. نمی‌دونستم به یه آدم منطقی فنی، که هیج‌ درکی از مسایل زنان و موضوعات پزشکی و اینا نداره؛ و کلاً هم همیشه با طرز فکر من و حرف‌هام مخالفه چه‌جوری بگم و متقاعدش کنم. 

بحث بالا گرفت. اعصاب هردومون خورد‌بود و می‌فهمیدیم تنش این دو، سه شب داره می‌زنه بیرون. رفتم تو اتاق خواب که تموم بشه. نتونستم بخوابم. نفسم تنگ شده بود. 

دوباره اومدم بیرون رفتم پیشش نشستم و گفتم من این موضوع رو فردا با بخش و دکترش درمیون میذارم و به تو ثابت می‌کنم که داری اشتباه برداشت می‌کنی. این فقط شانس دخترک معصوم ماست که دارویی که ۹۰ در ۱۰۰ زنان و دختران عالم می‌خورن برای کیست و پریود و آکنه، خورده و تو بدن اون عوارض و لخته داده و این‌طور شده. ما الان بهم احتیاج‌داریم و نباید بیش‌تر اعصاب هم رو خورد‌کنیم. بغض‌م ترکید و های‌های زدم زیر گریه. از اون گریه‌های شدید که نمی‌تونستم وسط‌ش حرف‌بزنم و نفس بکشم. به‌سختی دست‌انداخت دورم و کمی بغلم‌کرد و سعی‌کرد یه‌کم اوضاع رو آروم‌کنه.

اما با آرامش تقریباً تمام اون حرف‌ها رو تکرار‌کرد. به‌علاوه‌ی خط‌و‌نشون جدید درباره‌ی دکتر و دارو و داروخانه برای از این به‌بعد! باید به‌خاطر دخترم انرژی و آرامش می‌داشتم.

شب‌بخیر گفتم و رفتم خوابیدم.

پ.ن: بچه‌ها ببخشید اگر با حرف‌ها و پست‌های این‌روزهام ناراحت‌تون می‌کنم. اما برای رهایی از این خفگی، باید این‌جا می‌نوشتم‌ش. 

پ.ن ۲: امروز صبح که اومدم مفصل با دکتر عروق و ورید و ایناش حرف‌زدم. ماجرا رو براش کامل توضیح‌دادم. گفت متاسفه از برداشت و رفتار همسرم. مقاله‌هایی که قرص‌های هورمونی به‌خصوص همین سیپروترون‌کامپاند و دروسبلای لعنتی، باعث به‌جود اومدن DVT به‌قول خودشون یا همون لخته تو بدن آدم‌ها می‌شه رو نشونم داد و  گفت تو هیچ کار اشتباهی نکردی و دخترت هم حق‌داره برای بدنش و مشکلاتش خودش تصمیم‌ بگیره. گفت جامعه‌ی پزشکی و داروساز‌ها باید آلارم استفاده از این داروها رو بدن به‌خاطر آمار زیاد این مشکل ولی متاسفانه این‌جا ایرانه و جون آدمیزاد بی‌ارزشه.