روایت پایه

 امروز مثل دیروز است ، چیزی تغییر نکرده است ،اما ناگهان همه چیز بر من تنگ و دشوار می شود، به تمامی احساس استیصال و ناتوانی میکنم و فکر میکنم هیچ تعلق و وابستگی و در هم تنیدگی ای را نه میتوانم تاب بیاورم و نه میتوانم از دست بدهم ، امروز روز معمولی ای است اما چه میشود که کل روز را در تن و جانم دارم میجنگم ، چه شده؟کدام اتفاق ، کدام ادم ، کدام موقعیت ، مرا به کجا پرتاب کرده که اینگونه بی تاب و بی قرارم؟ یکهو همه چیز میزند بالا ..دابل میم میگوید من این را به عنوان یک روایت پایه نمی بینم.. آخ دکتر دابل میم تو نزدیکترین آدم  به ادراک من هستی ، به احساساتم ، به رفتارهایم..چند سال است که ریز ریز برایت گفته ام، از آن روزی که برخلاف قوانین جلسات وسط روز زنگ زدم و گفتم او رفته است ، گریه میکردم تو گفتی ارام .. ارام..  دیر یا زود این اتفاق می افتاد .. 

تا آن روز که توی ماشین مجتبی نشسته بودم و میدیدم وسایلم را از ان خانه کذایی دارند بار کامیون میکنند ، آن روز ناگهان پایه ی مبل  تک نفره ی راه راه سفید و ابی ِ محبوبم خورد به در کامیون و پایه اش کنده شد ، همان لحظه بابا برگشت و من را با نگرانی نگاه کرد .. دستم را بردم بالا که یعنی  اشکالی ندارد ( توی دلم گفتم همه چیزم که از دست رفت ، بگذار این مبل راه اه هم به فنا برود چه اهمیتی دارد!)

تویی که همه ی اینها را دیده ای چطور است که فکر میکنی این یک روایت پایه نیست ! دابل میم عزیزم اما امروز که من در قعر آشفتگی ها ، دو به شک بودن ها و تعلیق های بی پایان زندگیم هستم میخواهم به تو بگویم نه! بیا باور کنیم که اتفاقا همین روایت پایه ی من است که گاهی تنها گاهی با ارفاق ممکن است تغییر کند..