از خیال تا واقعیت ۶

 نشسته بودیم با فریبا، رو پله‌های مصلی، جلوی شبستان و هایدا می‌خوردیم. فریبا تندتند حرف می‌زد و من ساندویچ می‌خوردم و به آدم‌های کتاب به‌دست نگاه می‌کردم که از این غرفه به اون غرفه در حرکت بودند. هوای اردیبهشت، دم کرده بود و آدم‌ها با نایلون‌های پر از کتاب تو صف سیب زمینی و همبرگر بودند. 

فریبا گفت راستی الف بهم زنگ زد. لقمه تو دهنم موند. به سختی قورتش دادم و گفتم کِی؟ گفت یکی دو ماه پیش بود. دقیقا یادم نیست. سعی کردم بی اهمیت جلوه بدم و پرسیدم خب؟ چی می‌گفت؟ فریبا گفت هیچی. گفت که کارهاش درست شده و چند روز دیگه پروازشه و خواست خداحافظی کنه. گفت از طرف منم از سایه هم خداحافظی کن. نمی دونم قیافه‌ام چطوری شده بود که فریبا گفت چیزی شده؟ سعی کردم خودم رو جمع و جور کنم و گفتم نه خوبم و فریبا شروع کرد دوباره حرف زدن، ولی من دیگه نمی‌شنیدم چی میگه. انگار دیگه اونجا نبودم. باورم نمیشد. از سایه هم خداحافظی کن؟ از سایه هم؟؟  نمی‌تونستم بپذیرم که حتی برای خداحافظی بهم زنگ نزده بودی. ذهنم چرخید و چرخید رفت به آخرین بار. آخرین مهمونی. آخرین دیدار‌. یادته؟

تو اینجا را احتمالاً نمی خونی ولی من یادم هست اون شب آخر دیدارمان رو. در مهمونی خداحافظی و فارغ‌التحصیلی که توأمان گرفته بودی. من نشسته بودم دورترین فاصله از تو، تو وسط مجلس می‌درخشیدی، می‌خندیدی با دوستان دیگرت و با همه دونه دونه عکس می‌گرفتی و بعد گاهی به من نگاه می‌کردی. صبح با هم بحث کرده بودیم و من به اصرار خودت آمده بودم و حالا هر دو دور از هم زمان رو می‌گذروندیم. احساس کردم که نمی تونم جو رو تحمل کنم. لباس پوشیدم و خواستم بروم. حتی مانعم نشدی. یا خانواده‌ات خداحافظی کردم با خواهرت روبوسی کردم ولی با هم حتی دست هم ندادیم. حتی برای آخرین بار سمتم نیومدی که خداحافظی کنیم و روبوسی کنیم. از در که اومدم بیرون گریه‌ام گرفت. به پیاده رو که رسیدم به هق هق افتادم. مهر ماه بود و کمی باد می‌وزید و هوا گرگ و میش غروب بود. زنگ زدم به ت. بهش گفتم بیا من رو جمع کن. اینجور مواقع همه باید کسی رو داشته باشند که بهش پناه ببرند. ایستادم تو پیاده‌رو تا برسه. گریه می‌کردم و عابرین گاهی نگاهم می‌کردند. یاد بحث صبحمون افتادم و بیشتر گریه کردم. اینکه هیچوقت نفهمیدی ناراحتی من به‌خاطر این نبود که تو داری میری آمریکا و من دارم نمی‌روم آمریکا. اینکه برداشت‌های اشتباهت تا آخرین لحظه هم ادامه داشت. ت رسید. می‌دانم چه‌کار سختی ازش می‌خواستم. می‌خواستم به منی پناه دهد که داشتم برای تو می‌مردم. ت آمد و ماند تا آرام شوم. شاید این تنها چیزی بود که از تو می‌خواستم. 

از روز اولی که در راهروهای بیمارستان رسول همو بوسیدیم و تا آخرین روز که از خانه‌ی شلوغ تو بیرون رفتم مثل یک فیلم از جلوی چشمام گذشت. نمی‌دونم اونجا جلوی شبستان مصلا کنار فریبا چرا انتظار بیجا داشتم که لحظه‌ی قبل رفتن بهم زنگ بزنی. همه چیز از همان لحظه که از در خونه‌‌ات بیرون اومدم تموم شده بود. با فریبا رفتیم تو غرفه‌ی کتاب‌های عمومی. روز تازه به نیمه رسیده بود.