روز سوم یا هنوزم زور زندگی بیشتره

دیشب یجوری اینجا ناله‌زاری راه انداختم که حال همه رو گرفتم. امروزم به بدبختی تونستم خودمو جمع کنم و یذره کار نیم ساعته رو تا ۸ شب طول دادم تا تموم کنم. دیدم دارم دیوانه میشم از استرس بساط آبرنگ بی‌کیفیتم رو پهن کردم و یذره خودمو با یوتیوب و ابرنگ مشغول کردم. بعد از نقاشی‌م عکس گرفتم و برای نون فرستادم. نوشتم ده ساله از مونترئال.

جواب داد انکولوژیست گفته توموره اما سرطان نیست.

برطبل شادانه کوبیدم و گفتم جشن گرفتی؟ 

یک جشن با یه گروه برای برانچ و شامپاین، جشن بعدی با گروه بعدی برای عصر و واین. خواهرشوهرهاش هم زنبیل گذاشتن بشینن به سلامتیش واین بزنن با هم.

منم این وسط مثل اسفند بپرم رو اتیش که بذار کنار این الکل رو و روزی که تو و میم ترک الکل کنید رو عید اعلام می‌کنم، اونم ریلکس بگه ببین، من یذره واین میخورم، دیگه زیاد که اصن نمی‌تونم بخورم، مستم نمیشم حتی. تو چرا با الکل بد شدی؟ باید تو رو برگردونیم تو تیم الکلی‌ها.

هیچی دیگه. فعلا همین و خوشحالم. 

امروز یاد یه شعر ناظم حکمت هم افتادم، تو را دوست دارم چون نان و نمک. خیلی عاشق این شعر بودم. گشتم یکی دوتا ترجمه انگلیسی ازش پیدا کردم و دیدم این آقای پوری عجب ترجمه قدرتمندتر و شاعرانه‌تر و معرکه‌ای داده از این شعر. دلم میخواست یکی ترکی بلد بود و فارسی و میگفت چقدر وفادار به شعر اصلی مونده. دوست ترکم مع الاسف فارسی بلد نیست که بتونه کیفیت ترجمه رو دقیق بررسی کنه.