نوشتن از روی شماره: ۳

پیش‌نوشت: 

این روزها بیرون از این‌جا خیلی شلوغ و درهم‌ریخته است. الآن هم خسته ام، پس اگر چیزی می‌نویسم، محض خالی نبودن عریضه است و اساسا، خارج از شماره. نخوانید هم طوری نمی‌شود.

و اما بعد:

خواهرم از راه رسید و گفت: «با این قیمت دلار و درهم می‌دونستی قیمت اون لیوان ایکیا که پایین‌اش باریک می‌شه رسیده به بالای پونصدهزار تومن؟»

جا خوردم و یادم افتاد که این لیوانه همیشه یک چیز معمولی بود، برای استفاده‌ی روزمره و هیچ وقت به عنوان چیزی برای هدیه دادن انتخاب‌اش نمی‌کردم. هنوز سه تا از آن‌ها به رنگ‌های آبی، سفید و کُناری داریم که معمولا با آن‌ها چای می‌خوریم، صبحانه یا شبانه.

به‌تر است بروم از دم دست جمع‌شان کنم و کنار بگذارم‌شان برای سرمایه‌یی به هم زدن، عتیقه شدنی، چیزی ...

شاید روزنه‌ی نجات از درون همین لیوان‌ها باز شود!

پی‌نوشت:

یک. خواهرم که ام‌شب از راه رسید، این‌ها را نگفت. آمده بود که خبر مرگ کسی را بیاورد ...

دو. الکی گفتم که لیوان‌ها را کناری خواهم گذاشت. همین حالا، نرسیده به نیمه‌شب، داریم همان‌طور که گفتم، درون دو تا از آن‌ها چای می‌نوشیم (از این به بعد، محترمانه‌تر و ویژه‌تر در باره‌شان باید رفتار کنم و حرف بزنم). 

(۱۲ مهر  ۰۵)