روز ۱۲۲_ آپدیت دخترکم

 ساعت‌ها خیلی کند می‌گذره تو بیمارستان. به‌خصوص برای هردومون که اصلاً از دیشب تا حالا نخوابیدیم. البته اون تونست یه چرت کوچولو بزنه اما هنوز هیچی نشده خسته و کلافه‌ست :(

دکترها میان و می‌رن و تعجب می‌کنن و مشورت می‌کنن و خلاصه این وسط منم به‌دنبال یه جواب قانع‌کننده و خوبم که دلم آروم بگیره. 

امشب دوبا ه اومدن بالای سر دخترکم و بعد معاینه، دو تاشون گفتن خطر ریه رفع شده به امید خدا ولی چون وسعت لخته از پا تا لگن مثل یه کانال بوده باید تو ccu باشه و کنترل بشه. باید داروهای ضدانعقاد ادامه پیدا کنه تا خیال‌شون راحت‌شه.

یه کم آروم‌تر شدم و امیدوارتر. باید به همه‌ی چیزهای مثبت و  امیدوار‌کننده درباره‌ی زندگی چنگ بزنم و این امید و ایمان قلبی رو به اون هم انتقال بدم.  تا حد زیادی موفق بودم. اما الان که ساعت تازه ۹ شبه کفریه از این اوضاع. دلش برای دورهمی‌مون تنگ شده. قرارهای پنج‌شنبه شب...

بهش گفتم بیا پایتخت ببینیم و بخندیم. بعدش هم تو گوشی کوئیز بازی کنیم. یا من برات کتاب ربکا رو بخونم. حالا قراره انتخاب کنه .

امیدم به اتفاق‌های خوبه و به خدا که همه چیز خوب پیش بره و برگرده خونه به سلامت.

بچه‌ها مرسی از همتون که چه تو اینستا چه این‌جا حال من و دخترک رو پرسیدین . دم همتون گرم رفقا که از قاره‌های مختلف، این‌جا پیش من بودین . 🫂❤️