شماره‌ی یک

احساس دونده‌ای رو دارم که بعد مدتها آسیب‌دیدگی می‌خواد دوباره شروع کنه به دویدن و عضلاتش باهاش همکاری نمی‌کنند. یا خواننده‌ای که حنجره‌اش آسیب دیده؛ حالا که دوباره می‌خواد بخونه، صدای ناهنجاری از گلوش خارج می‌شه. من نمی‌تونم حرف بزنم. انگار کلماتم رو گم کردم. توضیحش یکمی سخته. مثلا می‌تونم برم سوپرمارکت و مکالمات ضروری رو داشته باشم، اما نمی‌تونم درمورد ایده‌ام برای حل یک مسئله یا کتابی که به‌تازگی خوندم حرف بزنم.

اولش فکر می‌کردم شاید بخاطر ضعف زبانی باشه. توی جمعی که باید فرانسوی حرف بزنم، زبانم الکن می‌شه. اما توی سفرم به ایران متوجه شدم که موقع فارسی حرف زدن هم صدام می‌لرزه، کلماتم رو نمی‌تونم پیدا کنم و اونچه توی سرمه به زبون بیارم. بعدش بغض می‌کنم. چطور میشه آدمی که سالها شعر خونده، توی کلاس راه رفته و تدریس کرده و از همه چیز حرف زده، ساعتها به آدمها مشاوره  داده و اصلا کارش همین بوده، نتونه حرف بزنه؟ آدم‌هایی که منو می‌شناسند فکر می‌کنند که نمی‌خوام ارتباط بگیرم یا توی جمع باشم. اما واقعیت اینه که من از استخر رفتن، دویدن، فیلم دیدن، سینما رفتن استقبال می‌کنم. درواقع، از هر جمعی که توش این چهره‌ی صامت و زبان الکنم برای آدم‌ها سوال ایجاد نکنه.

این موضوع مثل همون دونده آزارم می‌ده. شروع کردم به تمرین کردن، به حرف زدن. شاید دوباره کلماتم و ادبیاتم رو پیدا کردم. از روزی که این تصمیم رو گرفتم مخاطب خاموش نوشته‌های بقیه بودم. از میزان ناتوانی‌ام همینقدر بگم که کامنت گذاشتن هم برام سخت بود. از امروز تصمیم گرفتم بنویسم، هرچند کلمات و جملاتم شسته رفته نباشند. اینکه اول اکتبرم هست، اون حس شروع از اول ماه رو تقویت می‌کنه.

با همه این تفاسیر؛

سلام.