بیست و نه سپتامبر

 به شکل مسخره ای از خوندن خبرها دوری می‌کنم… تحمل استرس بیشتر رو ندارم. به قول سین تا دو هفته دیگه یک سیب هزار تا چرخ میخوره… فقط میدونم که دو هفته دیگه دارم می‌رم استانبول. امیدوارم از اونجا هم راحت بتونم برم ایران… برای همین فعلا سعی می‌کنم بهش فکر نکنم.

کتاب ماگدا سابو رو شروع کردم چون دوستم می‌گفت دیوانه‌ت میکنه. شروعش عجیبه اما هنوز دیوانه‌م نکرده. حداقل برای فرار از فکر و خیال خیلی خوبه. و همینطور فرار از احساس گناه اینکه چرا نمی‌نویسم. دیروز فکر کردم شاید باید اون روزهای رفتن آرش و تولد بچه رو بنویسم یک‌بار که رها بشم… هر سال چند روز حسابی درگیرشم… امروز صبح شروع کردم به نوشتن… اما نمی‌دونم چی بشه. شاید بشه یک داستان کوتاه تو مایه‌های اتو فیکشن مثلا…