و خدایی که همین نزدیکی هاست

روز اول از چله ی دوم

امروز ششمین سالگرد فوت مامان نون بود ؛ با شمع و گل رفتیم سرمَزارش، توی راه گریه ام گرفت ، از اینکه چقدر این مسیر رو بارها برای رفتن به خونه ش طی کرده بودیم و حالا همین مسیر رو برای رسیدن به مزارش طی می‌کنیم .

امشب پسرک موقع خواب از من پرسید که فضانوردها که میرن بالای آسمون ؛ میتونن خدا رو‌ببینن ! یک لحظه تعجب کردم که این چه سوالیه که به ذهن بچه اومده ؟ بهش گفتم پسرم چرا فکر کردی که خدا توی آسمونه؟ گفت : چون همه میگن توی آسمونه ! گفتم یادته خاله افسانه بهت گفت که خدا توی قلب همه مون هست ، یعنی همیشه کنارمونه، با تعجب گفت ؛ آخه مگه خدا میتونه توی قلبمون باشه! گفتم تو فکر میکنی خدا کجا باشه؟ با بی حوصلگی گفت : نمیدونم ، حالا بخواب فردا فکر کنم بهت میگم. بوسش کردم ، شیرین بود.