بی‌خوابی

 ساعت ده دقیقه به ده شب شده و من قرار امروزم رو هنوز کامل نکردم. راستش روز خیلی شلوغی داشتم. و دیشب طبق معمول این چندماه بازم حدودای یک‌ ربع به سه صبح از خواب بیدار شدم و تا نزدیک صبح خوابم نبرد. این موقعیت رو دوست‌ ندارم چون اغلب خواب می‌مونم و به موقع سرکار نمی‌رسم. و مسیج تکراریِ «عذر می‌خوام دیر می‌رسم» رو باید بفرستم برای همکارم. چند سال قبل هم اینطوری می‌شدم اما با موقعیت کنار اومده بودم و دیگه نمی‌خوابیدم. چندتا سوریانا ماسکار اِی و بی انجام می‌دادم بعدش می‌رفتم دوش می‌گرفتم. یکم مدیتیشن می‌کردم. می‌نوشتم یه قهوه فرانسه دم می‌کردم می‌خوردم و بعد هم می‌رفتم سرکار. اما این چندسال که با مرز زندگی می‌کردم هم کمتر توی اون ساعت بیدار می‌شدم هم اونقدر تو تخت می‌موندم تا دوباره خوابم ببره. برخلاف نوجونی و جونی، در یک قدمی منوپاز خواب رو دوست‌دارم اما انگار خواب دیگه میونه‌ای با من نداره. صبح دیگه رسما به مغزم گفتم خواهش می‌کنم خفه شو. خسته‌ام کردی. 

هنوز وقت نکردم نوشته‌های بچه‌ها رو بخونم فقط یه لحظه اولین خط آخرین پست یوکو رو خوندم که راجع به اینستاگرام که براش چالش ذهنی میاره رو دیدم. باید اعتراف کنم اینجا قراره منو به سوشال مدیا وصل کنه چون دلم نمی‌خواد برای مدتی به اینستاگرام سر بزنم. خوبیش اینه برای بی‌خوابی کار برای انجام دادن دارم و قراره با خوندن و چرخیدن تو وبلاگ کیف کنم.

پ‌ن: سوریانا ماسکار همون سلام بر خورشید میشه توی آشتانگا یوگا