شبانه‌های گریه

 دیشب، وقتی رفتم تو تخت، یه چند قطره اشک ریختم. بعد از مدتها وقت خواب گریه‌ام گرفت. دلم می‌خواست گوله گوله اشک بریزم، ولی میم می‌خواست برای خواب بیاد و منو ببوسه و به تخت خودش بره و نمی‌خواستم پسرک من رو با چشم اشکی ببینه. پس چشمامو با دستمال خشک کردم. میم اومد به سبک هر شب بوس شب بخیر رو داد و رفت. انقدر بزرگ شده که انگار من بچه‌ی اونم تا من مادر او. بعضی وقتها خنده‌ام میگیرد که یک زمانی چطور درون بدن من زندگی می‌کرده و الان انقدری است.

میم که رفت، اشک‌هام طاقت نیاوردن و سر خوردن رو بالش. دلم گرفته بود. از این حجم بلاتکلیفی که داشتم خسته بودم. اینکه چرا باید بروم و همزمان هم نمی‌تونم بروم. اینکه آدم‌ها اجازه می‌دهند با احساسات من بازی کنند. آقای الف دیشب بهم پیام داد که تو نقطه امن منی. دلم نمی‌خواست نقطه امن کسی باشم. دلم میخواست خودم نقطه‌ امن‌های زیادی داشتم که وقتی اینطور دلشکسته و غمگین بودم مثل خودم که دوستهامو تیمار می‌کردم، تیمار می‌شدم.

امروز صبح به خانوم عین زنگ زدم. تنها آدم -شاید- نقطه‌ امن این روزهای من. براش تعریف کردم که چی شده. کل ماجرا رو شنید و گفت که حدس و فکرم درست بوده ولی باید بیشتر فکر کنه و الان مریض داره و بعداً دوباره بهم زنگ می‌زنه. 

از اینکه همیشه نشون بدم که قوی هستم خسته‌ام. مامانم همیشه این شعر آهنگ ابی رو برام میخونه:

نگرانت می‌شم. نازکی، رنجوری. توی ظاهر اما، یاغی و مغروری.

راست میگه. شب‌ها که میرم تو تخت، اون نقاب قدرت و محکم بودن رو می‌ذارم کنار تخت و همون سایه کوچولو می‌شم که به دنیای سیندرلاها و سفیدبرفی‌ها اعتقاد داشت، غافل از اینکه دنیای واقعی خشن، بی‌رحم و خسته کننده است.