گزارش‌ روز

 امروز سینیورم سر کار نیست و من باید مستقیما با اون کلایت احمقه سر کله بزنم. جز اینکه خیلی با اعتماد به نفس، همه چیو اشتباه میکنه، تو همه مسیجا و ایمیلها اسم منو اشتباه مینویسه و اعصاب نذاشته واسم. الان نوشتنی احساس کردم داره منیپولیت هم میکنه.
منجرمم هنوز جواب نداده که اوکیه برم تعطیلات هفته بعد یا نه.

چرا آدم باید کاریو کنه که اعصابشو اینقد خورد میکنه؟ من هرگز دلم نمیخواد سینیور شم که هرروز با این شرایط دستو پنجه نرم کنم. تو خارج واقعی اگه سینیور شی بیشتر پول میدن. اینجا ولی اونقدررر بیشتر نمیدن که دلم بخواد با این ملت هرروز مصاحبت کنم. دلم میخواد نیم ساعت در هفته یه باگ کوچکی که میدونم از کجا آب میخوره رو درست کنم و  روزی یکم مقاله بخونم، یه نیم ساعتی درس بخونم و یکم با همکارا درباره مسافرت و غذا و رستوران و لباس صحبت کنم و بعد برم باشگاه. کار محبوبم. 

یه موضوعی هم هست که سه سال پیش کشف کردم، اگه posture کمر و گردنم صحیح نباشه، تو استخوانهای گوش و فکم یه چیزایی جابجا میشن که باعث میشه فقط صدای نفس خودمو بشنوم دیگه صدای بیرونو نمیشنوم. تا قبل اینکه عظیم بشم خیلی راحت با ورزش کنترل شده بود، الان که شکم و گودی کمر خیلی شدید شده، کل روز هیچی نمیشنوم مگر اینکه در حالت خوابیده باشم یا downward facing dog. 

دیشب از خواب بیدار پریدم و دیدم وای چقد دلم پنتونه میخواد. دلم اون بوی شدید وانیل آردیشو میخواد با تیکه های پرتقال و بالنگ که ساندویچ کنم با قسمت کرانچی کیک، کیکو بکشم و کش بیاد، کشمششو خالی خالی بخورم پشت بندش یه عالمه کیک که تو دستم سفت کردم. حالا هر سال ده پونزده تا پنتونه داریم که کسی نمیخوره ها. من دیشب اینقد دلم میخواست. بعد یه سایتو دیدم که به طور جادویی الان داره، ارسال به خارجم داره. خوراکیای خوشمزه دیگه هم داره. من که تصمیم دارم فعلا شیرنی خیلی خیلی کم، فکر کردم به خانوادم کاش میفرستادم. اینقد دلم میخواد بعضی وقتا یهو یه شیرنی یا گلی چیزی به خانوادم بفرستم همینطوری رندوم. حتما اونا هم همینطورن. ولی حتی همین خواسته هم چقدر غیر ممکنه چون ایرانی هستیم؟! اگه دبی یا روسیه یا چین یا لائوس زندگی میکردن حتی، میشد هرچی بخوای مستقیم و بی واسطه بفرستی :(