یه تاچ کوچولو

 راه راه به من نمیاد. یعنی هیچ‌وقت سمتش هم نرفتم. چرا؟! چون میم این‌طور می‌گفت. و برای من هم یک حجت تمام شده بود. حالا انگار شخصیت موردعلاقه‌ش تو سریال یک تیشرت راه راه پوشیده و تایید شده. پس من هم یکی خریدم. و هربار می‌پوشم، میم تایید می‌کنه که خیلی شیک و قشنگه.

امروز آیتم اصلی همین تی‌شرت مذکوره. یک تی‌شرت خنک سفید با راه‌های نازک افقی مشکی. کش‌باف یقه‌ش خیلی مناسبه؛ نه اونقدر پهن که خفه بشی و نه اونقدر باریک که زیرپوش‌طور به نظر بیاد. خیلی صاف و مرتب وایمیسته. از قضا قدش هم یه چیزیه کمی بلندتر از این سایز “بریده شده”‌ها که الان مده. از همه مهمتر آستینشه که برام راحت‌ترینه. نه تنگ و چسبون و کوتاهه، و نه بلند و گشاد که چارگوشم کنه. دقیقا همون‌قدری‌ه که باید باشه. تا بازوهامو بپوشونه و خیالمو راحت کنه.

تا هوا اجازه میده باید لباسای مناسبشو بپوشم. پس همون شلوار مشکی نازک که قدش کمی بالای قوزک پاست رو اتو می‌کنم و می‌پوشم. این یکی یه معیارم هست برام که ببینم چقدر از اون سایز ایده آل‌م فاصله دارم. و این بستگی به حالتی داره که جیب‌های بقلش وایمیسته. و با زاویه چند درجه باز میمونه؟!

خیلی گشتم تا بلأخره لنگه‌ی دومش رو پیدا کردم. مهم بود که یه رنگ اضافه کنم. اینم دقیقا سایزش مناسب الانه. اون دالبر دالبرهای لبه‌ش خیلی نامحسوس از لبه‌ی کفشم پیداست. اینم راه راهه. قرمز با راه‌های نازک سفید افقی. خداروشکر که مهم نیست جوراب پارو تپل نشون بده :))

مهمترین بخش تیپ امروز میدونی چیه؟ اینکه لاک قرمز گوجه‌ای دستام با لبه‌ی دالبر جورابم و بندای کفشم ست شده. خیلی خوشم میاد ازشون و تمام سعیمو می‌کنم که تو عکس صبح از لیوان قهوه‌م، همه‌ی این هماهنگی‌ها تو یه قاب جا بشه.