از خیال تا واقعیت ۳

 اینترن داخلی بودیم. تابستون هزار سال پیش. 

مثل همیشه دیر اومدی و مثل همیشه نگاهتو چرخوندی که ببینی من کجا نشستم. یه نگاه به تخته و حسام کردی که داشت اسم گروه‌ها رو می‌نوشت و بعد از لابه‌لای صندلی‌ها رد شدی و اومدی آخر سالن نشستی کنارم. بدون سلام گفتی چرا اسممون تو یه گروه کشیک نیست؟ شروع کردم به غر زدن که وقتی دیر میای همینه و حسام رو هم که می‌شناسی همیشه کار خودشو می‌کنه. گفتی میرم باهاش حرف میزنم. دستتو گرفتم که بلند نشی. گفتم نمی‌خوام تابلو بازی بشه. بگذار بعداً با یکی، کشیک‌ها رو جابه‌جا می‌کنیم. دستتو کشیدی از دستم. رفتی جلو. دیدم با حسام حرف میزنی. حسام مثل همیشه تریپ رییس گروه برداشته بود و یه اخم هم تو صورتش بود که مثلاً خیلی جدیه. یه سری بچه‌ها با تو همراه شدند. شروع به اعتراض کردند که گروه‌بندی رو قبول ندارن. بحث بالا گرفت. حسام عصبانی بود. بچه‌ها شروع به اعتراض کردن. تو تخته رو پاک کردی و بلند گفتی از اول گروه بندی می‌کنیم. حسام ناراحت شد و وایساد یه گوشه. دوباره از اول بچه‌ها اسم‌هاشون رو نوشتند و رفت تو گروه‌ها. اسم من و تو این‌بار کنار هم بود.

نگاهم به تو بود که یه گوشه ایستاده بودی و مراقب بودی کسی ترتیب رو به هم نریزه. نگاهت افتاد به من. لبخند شیطنت‌آمیز و پیروزمندانه‌ای زدی و دندون‌های موشیت پیدا شد.

فکر کنم همون روز عاشقت شدم.