از ارتباطات انسانی

چقدر زمان سریع می‌گذره و روز بعد میشه. به گردش نمی‌رسم. هوا ابری و گرد و خاکی شده و مود من پایینه. به‌شدت مراقب غذا و ورزشم هستم که بتونم احوالاتم رو کنترل کنم.

دو روز پیش ماتس بهم پیام داد که صبح‌ها پسرت میره مدرسه هورااا! یادتون هست ایشون رو؟ همون که شغل خیلی خوبی در بانک داشت ولی خیلی مشکلات مهارت‌های اجتماعی داشت. خب من که وظیفه‌ی درک مشکلات ایشون رو ندارم. گفتم: «ببین این‌قدر پسیو و منفعل هستی که اصلاً قابل قبول نیست. تازه من هم دارم با کسی دیت می‌کنم.»

جواب داد که خودش هم از خودش ناامیده و اوضاع اون‌طوری که می‌خواسته پیش نرفته. کاملاً مسئولیت رفتارش رو می‌پذیره و عذرخواهی می‌کنه.

یادتون هست کهتنها بود هیچ دوستی نداشت و داشت تراپی می‌رفت؟ خیلی مستاصل و غیر عادی بنظر میرسید. حالا از کیس من هم احتمالاً حالش بدتر شد. چون فکر می‌کرد داره خیلی زحمت می‌کشه. هفته‌ای یک مسیج احوالپرسی می‌زنه و جواب رو بعد دو روز می‌بینه.

خوبه که ما ایرانی‌ها حداقل از این مشکلات نداریم. خواهر منم یه مدت طولانی با یه مرد استونیایی دیت می‌کرد و خیلی با هم بیرون می‌رفتن و خوش می‌گذشت بهشون. ولی طرف بعد از اون همه وقت آمادگی سکس پیدا نکرد.

دیشب هم آقای الف که معرف حضور هست بهم میگه امیدوارِه زودتر بتونه برای تاچ آماده بشه. خدا داند که کی می‌خواد آماده بشه. واقعاً مگه داریم؟ مگه میشه؟ دور و بر پنجاه سالشونه این سه تا که گفتم . بچه نیستنا.