جمعه‌ی محو شدن، گریستن و بی‌خبری

حالا یک‌شنبه است، اما به دو روز پیش سر می‌زنم.

جمعه‌ی دیگری با کاهلی، خسته‌گی، اضطرار، فسرده‌گی و در سکوت گذشت و حرفی نزدم.

اصلا بگذارید از این‌جا شروع کنم:

نقشی را که آنتونی هاپکینز در فیلم «پدر» ایفا می‌کرد - اگر دیده باشید - به یاد می‌آورید؟

حالا در نظر بگیرید این‌جا کسی نقش بازی نمی‌کند و به جای پدر - که کم و بیش سی‌وپنج سال از مرگ‌اش می‌گذرد - «مادر» نشسته است و چند مرحله پیش‌رفته‌تر از آن نقش دارد محوِ محوِ محو ...

همین!

پی‌نوشت:

۱. آن شبی که قرار بود نشد، اما یک شب بعدتر، همان جمعه شب، در تاریکی و بی‌برقی، بدون عینک، خطوط ریز چاپ شعرهای دیگری از غادة السمان را - از زمانی که بیروت را پشت سر می‌گذاشت و ناگزیر ترک‌اش می‌کرد - تا آن‌جا که چشمان‌ام می‌کشید، برایش خواندم. و او گریست.

۲. از آن مرد پیر بدحال که در باره‌اش چیزی ننوشتم، خبر تازه‌یی ندارم. آیا دوست دارم بمیرد تا آن تن رنجور ناآسوده‌اش بیش‌تر در رنج نماند؟