قرار ناگفته

ساعت شش صبح از جیش بیدار شدم . به ساعت گوشیم که نگاه کردم دیدم خواهر کوچیکم از ایران مسیجی زده با ین عنوان که بالاخره راز من هم بر ملا شد با یک قلب قرمز. رونمایی کرده از دوست پسری که انگار خیلی وقته با همن و چقدرم بهم میومدن. خب حالا مگه من خوابم میبره! با خودم گفتم آه که  چقدرزیاد نگرانش بودی نگران تنهاییش و فشاری که بهش میاد بخاطر زندگی با مامان و بابا. چه خوب که نگرانی هات بی مورد بوده . اشکالی نداره اینقد دیر گفت بازم خوبه که  تنها نبوده  و نیست. 

بعد از ساعت پنج و پنج دقیقه  تا شش و یازده دقیقه  وبلاگ خوندم و کامنت گذاشتم. 

قرار ناگفته ای با ارنو داریم  که جدی نگیریم. خیال پردازی کنیم. معلوم نیست چقدرش به واقعیت برسد چقدرش نرسد. در مورد انواع ارزوها و فانتزی ها بقول فروید فیکسیشن هایمان و هر چه که باشد. اصلا یکی از فیکسیشن هایش رازهای کوچکی هست که بین دو نفر شکل میگیرد. در همین دوران کوتاه دوستی چند تا از این دو نفره ها ساخته ایم مثل قطعه لباس مورد علاقه اش که در واقع لباس هم نیست و به معنای واقعی هیچی است و همان هیچی نود یورو هم هست. هی وسط حرفها بهش ارجاع میدهد و هر روزی یک بار با جملات مختلف میپرسد واقعا اون لباس مرواریدی رو دوست داری و از جواب مثبت من میگوید  این انگار من لاتاری برده ام  و هی میرود که سفارش بدهد. طوری بازی کودکانه.

از خوبی های جدی نگرفتن اینطوری میشود که من  پیشنهاد دادم  یک روز غذا درست میکنم زمان نهار، چون کارش هم از خانه انلاین است، با هم بخوریم. خیلی هم جدی گفتم چون به حساب خودم خیلی اشپزم . تا اینکه  دیروزعکسی فرستاد از غذای فوری ای که برای دخترها درست کرده بود و فک من افتاد  بس که غذا پر از جزییات بود. یعالمه خورد کردن و اماده سازی لازم داشت.  زود بخودم گفتم این هم قاطی غیرجدی ها اصلا کی گفته حتما من باید غذا درست کنم برم اونجا؟  اینقدر اینجا فرهنگ غذای از سر باز کنی و سریع هست،  اینقدر همه چیز نیمه اماده هست که من انتظار نداشتم ازش اینجور غذایی بلد باشد و تازه بهش بگوید غذای فوری الکی.  انگار هی باید بخودم ور فرانسوی ایشان را یاداوری کنم.

یا چند بار وسط محتوای flirting گفته من هم میام باهات باشگاه و این توی سر من افتاده که اگه واقعا بیاد چی بپوشم که خوب باشه،  باز نهیب زدم  به خودم که جدی نگیر حالا یه چیزی گفت. اینکه شل بگیریم و جدی نگیریم خیلی خوبه بخصوص اوایل رابطه که هیچی معلوم نیست و ممکنه هر لحظه کلش بهم بخوره. 

خوبه که برسیم به این نقطه که هیچ چیز خیلی جدی نیست. چون هیچ چیز پایدار و همیشگی نیست. چون ممکنه یک ساعت بعد نباشیم. چون ما مورچه هایی هستیم که داریم دور خودمون میچرخیم و بازی میکنیم و فکر میکنیم خیلی بزرگ ومهم و مسلطیم.