به شرط چاقو!

اندر حکایت دل‌خوشی‌های پست و معصومانه‌ی آدم‌هایی که در روزگار همه‌چیزباخته‌گی‌ی مردم بسیاری هنوز زنده اند، سیر اند و کاری از دست‌شان برنمی‌آید که دردی دوا شود:

قرار است یک ب.ام.و. به خانه ببرم برای خودم.
برای یک اقامت‌گاه عالی در روز تعطیل هفته‌ی بعد هم یک پیش‌نهاد میلیونی دارم.
البته، یک تویوتا هم آن‌جا منتظر من است.
از حالا برای فصل پاییز هم به پیش‌نهاد آشنایان باید قرار یک سفر نرفته به هنگ‌کنگ را برنامه‌ریزی کنم.
خوب است که می‌توانم گوشی‌ی آی‌فون پنج اس.ئی. قدیمی و از-رده-خارج‌شده‌ام را هم با مدل هفده جای‌گزین کنم.
گروه نمی‌دانم چی‌چی هم یک میلیارد اعتبار به من بخشیده است.
- دیگر طاقت ندارم بقیه‌اش بگویم. قبل از آن باید داد بزنم: «دارم می‌میرم از خوشی و خوش‌بختی!» -
مدیران یک برند پوشاک هم نمی‌دانم عاشق چه چیز من شده‌اند که دعوت کرده‌اند بروم سر تا پایم را نونوار کنم
- شاید به این فکر می‌کنند آدمی با همه‌ی آن چیزهایی که دارد به دست می‌آورد، لازم است سر و ظاهرش خیلی آراسته‌تر و شیک و پیک‌تر از این حرف‌ها باشد، نه؟
و این فهرست دست‌آوردها هم‌چنان ادامه دارد ... اصلا دیگر ادامه نمی‌دهم تا دل‌تان بیش‌تر نسوزد!

پی‌نوشت:
تک‌تک آن چیزهایی که قرار است به دست بیاورم:
به شرط خرید میلیونی از فلان سامانه و شرکت در قرعه‌کشی و برنده شدن در آن،
به شرط هزینه‌کرد شش برابر برای اجاره کردن مکان،
باز هم به شرط شرکت در قرعه‌کشی و برنده شدن در آن،
به شرط داشتن جیب خیلی خیلی پر از پول برای پرواز و اقامت و دیگر چیزها،
به شرط خرید چند میلیونی از یک سامانه‌ی دیگر و خوش‌اقبالی در نتیجه‌ی قرعه‌کشی میان خریداران،
به شرط سرمایه‌گذاری کم و بیش چند ده برابری در کسب و کارشان،
به شرط این که خرج‌اش را از جیب بدهم، منتها لطف‌شان برای درصدی تخفیف شامل حال‌ام می‌شود.