کلاس نوشتن

 داشتم حساب میکردم تابحال چندتا کلاس برای نوشتن رفتم. شش تا که چهارتاشون نویسنده هایی بودن که هر کدوم چندتا کتاب چاپ کرده بودن، اخری رو پارسال خود ایدا معرفی کرده بود . تو هیچکدوم از کلاسها ننوشتم ینی شما بگو دوخط؟ ابداا  فقط کلاس اقای افروزمنش بود که اخرای ترم سوم بعد از کلی دعوای اقای الف بالاخره یه مقاله راجع به حراج تهران وکلکتور بودن وساتبیز نوشتم که اونم چهارتا کتاب خوندم از جمله کوسه شکم پر دوازده میلیون دلاری رو دوبار ، اخرسرم فقط. مقدمه متنمو از کتاب کمک گرفتم بقیه تجربه زیسته بود و واقعا دوستش داشتم و دارم اون متننمو. 

کلاس خانم وفی که میرفتم فکر کنم بعد از کرونا بود چون جلسه چهارم پنجم یادمه خودمو زدم به مریضی، یه دستیار داشت خانم وفی که بچههارو دونه دونه چک میکرد اگه کاری داشتن یا هرچی،یبار بهم پیغام داد که چرا نیستی عزیزم محلش ندادم جلسه بعد سر کلاس نفر دوم بهم گفت تو بخون واااای یادم نمیره انگشتمو انداختم تو لپم صدامو عوض کردم گفتم من مریضم گرونا گرفتم دیگه ام تا جلسه اخر دوربینمو سرکلاس باز نکردم چراااااا اخه :)))

الان دوسه روزه که دارم از نوشتن در میرم چراشو نمیدونم ولی، به این فکر میکنم که چهلو پنج روز تو نوشتی واقعا نوشتی ، باورم نمیشه که من این همه روز اومدم تا اینجا. دوباره کمالگراییهه داره میزنه بالا نوشته بچههارو که میخونم یگم ببین چقدر خوب نوشته نکنه واسه من خوب نیست. خلاصه که حال هربار تراپی رفتنو دارم که با خودت میگی دیگه نمیرم ولی بازم خودتو میرسونی به تراپیست ولی بازم هی دلت میخواد از زیرش فرار کنی