ژاپن عزیز من

من هیچ وقت ass مهاجرت کردن رو نداشتم. هنوزم ندارم، ولی عاشق زندگی کردن تو ژاپنم. اینستاگرام و یوتیوبم رو باز کنید انگاری ژاپنید. از سبک زندگی تا لباس پوشیدن، آشپزی، هنر، موسیقی، ادبیات، فرهنگ، زبان و خط و چیزهای عجیب غریبشون، همه‌چی رو نگاه می‌کنم. وقتی میگم همه‌چی یعنی دیدن آموزش برش انواع ماهی، آرایش مو کشتی‌گیرهای سومو، انتخاب قلموی خاص استاد نقاشی مانگا، نحوه نظافت مدرسه توسط بچه‌ها تو مهدکودک، تشخیص انواع سس سویا، تمرینهای رقص آیدلهای جی-پاپ، دیدن دوبلورهای انیمه‌هایی که دوست دارم و خیلی چیزهای دیگه.

فقط یه بار از سر کنجکاوی یه اشتباه بزرگ کردم. ویدیویی رو باز کردم که داشت از جنبه‌های سیاه زندگی تو ژاپن میگفت. بعد از اون الگوریتم‌ها گیر دادن بهم ثابت کنند که زندگی توی ژاپن هیچ رویایی نیست. الانم میتونم یک لیست بلند بالا براتون بنویسم ازینکه زندگی تو ژاپن میتونه جهنمی باشه. حیف دکمه بابا ولم کنید، من رو با این دلخوشی کوچیک تنها بذارید وجود نداره. هیچکدومشون نمیتونن ژاپن عزیز من رو ازم بگیرن. حتی یه وقت‌ها دلم میخواد به دنیای پس از مرگ اعتقاد داشته باشم که شاید بتونم به عنوان یه ژاپنی بدنیا بیام. حالا که دیگه حتی نمیتونم رویای سفر به ژاپن داشته باشم اجازه بدین مغزم رو با این چیزها پر کنم چون دیگه تحمل دنیای واقعی رو ندارم. 

پ.ن: حتی اسم اینجام رو از تصویرگر مورد علاقه ژاپنیم برداشتم: Yuko Shimizu شاید بعدا ازش بنویسم.