از بلاتکلیفی که منم

رفتم مغازه‌ای که لباس‌‌هاش مینیماله، به قول خواهر دوستم «کمونیستی». یه پیرهن نخیِ قهوه‌ایِ بلند و گشاد بدجور خودش رو تو دلم جا کرد. دو تا بند نازک از جلو می‌ره پشت؛ هر کدوم می‌افته توی یه حلقه از جنس همون بندها و بعد به هم گره می‌خورن. یه کمربند یه ذره کلفت‌تر هم داره که از دو تا حلقه‌ی نخی رد می‌شه. من دوست دارم به جای دور کمر، همون پشت ببندمش که فقط یه ذره گشادیش رو بگیره. از همه مهم‌تر، وقتی دستم رو توی جیبش کردم، دست‌هام خیلی راحت بودن. جای درست، عمق درست. خب، چون نصف قیمت شده بود توی بودجه‌ام افتاد.

هنوز ذوقِ لباس تو دلم غلت می‌خورد که دم صندوق افتادم تو تله‌ی مارکتینگ: دو جفت جوراب کنار صندوق هی برام دست تکون می‌دادن. هر دوتاش رو گرفتم دستم و لیبل‌هاشون رو نگاه کردم. انگار که اگه یه چیزی روشون نوشته باشه، انتخاب کردن برام راحت‌تر می‌شه. روی یکیش نوشته بود تنجرین، اون یکی آبی پودری.

تنجرین که تکلیفش معلوم. اون یکی اصلاً آبی نبود؛ کله‌غازی بود که میلیون بار شسته باشیش.

انتظار ندارین که من با یه جفت جوراب اومده باشم بیرون.

پ.ن. اومدم خونه لیبل پیرهن رو خوندم. ننوشته بود قهوه‌ای؛ نوشته بود اسپرسو. فکر می‌کردم لااقل قدِ رنگ‌ها انگلیسیم خوبه که دیدم نیست.

پ.پ.ن. از صبح که پا شدم، صدام هی می‌ره و میاد. دکتر معتقده خودش خوب می‌شه، ولی علی‌الحساب یه نسخه‌ی آنتی‌بیوتیک داد برای هفته‌ی دیگه.