جنگ و اشک

دیگه تحملم تموم شد. من بطور عادی اضطراب شدیدی در طول روز تجربه میکنم و چندین روزه به لطف مادرم این اضطراب چند برابر شده.  دارم با شمشیر و کلاه خود و زره با مادرم می جنگم. میخواد منو از پا در بیاره خوردم کنه اصرار کنه که من بی عقل و احمقم. دفعه پیش یه پست نوشتم که پاکش کردم. تا بحال هی با شوخی و خنده رد کردم. ولی کوتاه بیا نیست. امروز خودش ویدیو کال کرد و در انتقال انرژی منفی سنگ تمام گذاشت هم  خواهرم رو مامور کرد که شب زنگ بزنه که حتما وظیفه ی تخریب و تحقیر من تکمیل و تثبیت بشه. من از این حجم حمله ای که بهم میشه و اینهمه دخالت از راه دور اینهمه تحقیر و سرزنش خسته ام. با هر ترفندی از راه دوستی و صمیمیت سعی میکنن از زندگی من خبردار بشن و علیه خودم از اون اطلاعات استفاده کنن. متد جدیدی نیست همیشه اینطور بوده. بعد پیام هاشون رو بارها به طرق مختلف طوری که من شیر فهم بشم که احمقم بهم میرسونن. مادرم بعد از شانزده سال زندگی مستقل دختر چهل و پنج ساله اش در دیار غربت٫ هنوز هم  از هیچ تلاشی برای پایین کشیدن اش دریغ نمیکنه. امشب بیست و یک مسیج براش فرستادم و هر چی تو دلم بود گفتم. 

جنگ من در یک جبهه نیست در چندین جبهه ی مختلفه. حنگ من با اشک همراهه.