ازدحام

 نمی تونم وقتی یک جایی شلوغ است از فضا لذت ببرم.

از اون آدمهایی هستم که فوبیای ازدحام و اینها دارم.

توی مترو تهران حس میکنم الانه که خفه بشم.

هر جا شلوغ باشه اصلا نمیرم حتی جشن امضا و اینها .

امروز از شلوغی استخر کلافه بودم.

اصلا نمیشه بین اونهمه ادم ریلکس بود.

میم نقطه ی مقابل منه.

میگه خوبه که شلوغه .

آسمان آبی بود.باد می یومد .هوا عالی بود ولی داشتم کیف نمی کردم.

تا وقتی که یکم خلوت شد.

شب اومدم خونه ی مامان اینا.

از بعد از مریضی بابام ، دور همی هامون مثل اوضاع ایران شده.

داریم همه کار می کنیم که حالمون خوب باشه

ولی از ته دل نمی تونیم خوشحال باشیم

چون اون هر روز و هر روز داره رو به افول میره

نمی تونم ناتوانی اش رو ببینم.

چطور میشه قهرمان روز های گذشته ام رو امروز در مرز ناتوانی ببینم.

سخته .

به قول احسان عبدی پور که از قول شکسپیر میگفت

هیچ طور نمی شود دندان درد را تفسیر کند که درد نکند "

دندان درد دندان درد است دیگه.

گاهی کلمات عمق درد را نشان نمی دهند چطور عمق اش را بنویسم.

قلبم از دیدن حالش درد می‌کند.