دوا

 چند بار برای چند تا پست کامنت نوشتم  ولی نفرستادم و صفحه رو بستم. احساس کردم نویسنده میگه چیه، فکر کردی از من بیشتر فهمیدی تو سرم چی میگذره؟ البته میدونم شما رفیق مفیقید و احتمالا اندازه‌ی من برای کامنت خوشحال میشید.

در این لحظه، خیلی مطمئن نیستم. شاید میخواید کامنتی نگیرید و در رهایی پست بنویسید. 

دیدم بقیه کامنتا خیلی قلبی و بغلی بودن. خیلی نازی نازی. کامنتایی که نفرستادم، اینطوری نبودن. بیشتر برای اطلاعات بیشتر یا زاویه دید دیگه یا چیزای اینطوری بودن. البته همدردی هم بودنا، اون هم دردی‌هارو خجالت کشیدم. اینطوری که من جای گرم و نرمم، برات بغل بفرستم، چه دواییه؟ یا بگم متاسفم؟ چی بگم؟ ای بابا.

وقتی تازه پا به عرصه اواخر نوجوانی/ بزرگسالی گذاشته بودم، اگه یکی از عزیزان دوستام فوت میکرد، ایگنورشون میکردم. وای. بعد کووید شد، و عزیزای خیلی از دوستام از دنیا رفتن، و من کاری که کردم این بود که به مدت مدید گوشیمو خاموش کردم، یه شماره‌ی جدید تو یه گوشی کهنه برای ارتباط با خانواده گرفتم و همه‌ی سوشال مدیاهارو بستم. 

بعد از دو سال سوشال مدیا رو باز کردم و اولین پست‌هایی که دیدم این بود که چطوری به کسی که سوگواره تسلیت بگیم، یا چطور صحبت کنیم. تو اون پست نوشته بود بگیم جاشون سبز، نگیم غم آخرتون باشه. نگیم منو تو غمتون شریک بدون یا روحشون شاد. دیگه من این نخو گرفتم ول نکردم. هم به کسی که پسردایی پدربزرگش فوت کرده بود، هم به کسی که سی سال پیش عموش فوت کرده بود گفتم جاشون سبز، هم کسی که برادر پزشکش که تازه امتحان تخصص داده بود و خودکشی کرده بود گفتم جاشون سبز. 

احساس میکنم توازن برقرار نشده. اما بلد نیستم متوازنش کنم.

یه سری از دوستام رو هم که فهمیدم از دی‌ماه دیگه پیشمون نیستن، ایگنور کردم. واقعاً بلد نبودم چی بگم. از چند نفر پرسیدم. گفتن بنویس «مصیبت بزرگیه». نوشتم. ولی روم نشد بفرستم. به نظرم مصیبت مال همون لحظه‌ی اوله. چیزی که بعدش می‌مونه، دیگه اسم دیگه‌ای باید ساخت.

دیگه نمیدونم، خودتون بگین تمایل دارین من کامنتای خودمو بذارم یا دوست دارین از ویترین نگاهتون کنم و رد شم. من خودم خیلی کامنت دوست دارم.