از اين رسم مزخرف متنفرم . وقتي يك شخصيت شناخته شده از بين مان ميرود ، هر كه زماني با او عكس و فيلمي داشته را به نمايش ميگذارد و نميدانم با خودش چه فكري ميكند ! آيا اين نوعي نمايش غم انگيز نيست، نمايشي براي مهم جلوه دادن خود؟امروز هم خبر از دست شدن خانم شهرنوش پارسي پور عزيز نويسنده محبوب دوران جواني ام را شنيدم و به شدت متاثر شدم اما بيشتر از آن از انتشار عكس هاي ايشان با اين و آني كه با آن فخر ميفروشند ،متاثرم كرد.اين نمايش غم انگيز هر بار آزارم مي دهد چرا وقتي آدم هاي خوب روزگار بين مان هستند كسي عين خيالش نيست كه در چه حالي هستند و چگونه روزگار مي گذراند . اگر دست نياز هم دراز كند صد جور تقبيح و قضاوت ميشود و دريغ از همدلي و ياري !
روي كتاب هاي شهرنوش پارسي پور عزيز دست ميكشم و در دلم با آن زن شجاع با ذهن روشن و انديشه بلندش بدرود و سفر بخير ميگويم .
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر