کارهایی هست که همون اول به نظر خیلی سطحی میان. چالش رقصهای تیک تاکی هم، اون اولا برای من خیلی مسخره بودن. هر جا رو نگاه میکردی یکی یا چند نفر داشتن جلوی دوربین از خودشون حرکات عجیب موزون در میکردن، مهم نبود کجا. خونه، پارک، خیابون، سوپر مارکت محله یا پارکینگ. به نظرم اینکارا برای نسل جدید بود. فکر میکردم آدمهایی که حاضرن اینجوری تصویر خودشون رو به اشتراک بذارن، بلد نیستن فکر کنن و مغزاشون پر شده از چیزهای بی ارزش. بعدا فهمیدم این مغز من بود که با بایدها و نبایدهای بیارزش پر شده بود. یواش یواش دیدن این چالشها رو خیلی دوست داشتم چون بهم حس رهایی میدادن.
تا اینکه امروز درست بعد یه فروپاشی روانی حس کردم دلم میخواد یه چالشی رو که ترند شده امتحان کنم. حالا نه اینکه از خودم فیلم بگیرم. ولی برای خودم انجامش بدم. هیچ نمیدونستم انجام رقصی که انقدر ساده به نظر میاد، انقدر سخت باشه. بعد یک ساعت جلوی آینه و توتریال گام به گام یوتیوب و عرق ریختن در حد یک ورزش کاردیو فهمیدم هیچ استعدادی توی یادگیری رقص ندارم. وان تو تیری رو خوب میرم ولی به فور فایو سیکس میرسه گره میخورم. به هرحال میتونه یه چیز جدید تو زندگی باشه. رهایی و دهن سرویسیش رو هفتهای یکساعت کامل تضمین و پیشنهاد میکنم.
شایدم همه اونا بعد از یه چالش روانی از جاشون بلند شدن و رقصیدن!
پاسخ دادنحذفشاید ولی امیدوارم اونا حداقل از خوشحالی برقصن.
حذف