اون فیلمهایی که از آفریقا میبینیم که بدون کفش رو زمین خاکی با بدنهای لاغر میرقصن و میخندن راسته؟ یعنی چقدر از واقعیته؟ چقدر از لحظههای یک ماهِ چه نسبتی از مردمان اون سرزمینهاست؟ حس میکنم شادی رو گم کردم، شاید حتی انگیزه زیستن رو هم. از میل به نیستی حرف نمیزنم. از بیتفاوتی و بیانگیزگی در برابر شور تجربه کردن حرف میزنم. وقتهایی که ناامید و غمگینم، یاد اون فیلمها از آفریقا میافتم. نمیدونم چقدر واقعیه، اما برای من سمبل شادی درونیه. چیزی که میخوام دنبالش بگردم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر