بهرحال زندگی خرج دارد یا نگاه کن که از چه فرار می‌کنی

 به خانوم عین گفتم همه چیزِ اینجا ترسناک است. گفت آدم به همه کاری عادت می‌کند. فضای محل کار جدید شبیه پاویون بیمارستان اکبرآبادی بود. خانوم‌های مسوولِ محل کار جدید مقنعه‌های بلند سرشان بود و یونیفورم یک رنگ با مقنعه‌های بلندشان، مثل بیمارستان پوشیده بودند. به خانوم عین گفتم همه چیز اینجا عجیب است. یادم نیست چی گفت. باید کمد می‌گرفتیم. مثل هربار که روتیشن، وارد بیمارستان جدید می‌شدیم. مسوول پاویون؟!  رو پیدا کردیم. بداخلاق بود و کلید کمد تحویل‌مون داد و گفت هر کدام که کمد رو گرفتید بلافاصله لخت شوید و به سرکارتون برید. پول هم بلافاصله بعد کار پرداخت می‌شود. قراردادی هم در کار  نبود. و شفاهی انگار کار رو گرفته بودیم. کمد خاکستری و زنگ زده‌ام رو پیدا کردم. کلید انداختم و لباسم را در آوردم. خجالت می‌کشیدم یا استرس داشتم، یادم نیست. دستم روی سینه‌هایم بود انگار که کسی نباید فقط نوک سینه‌هایم را ببیند. از اینجا دیگه خانوم عین نبود. و فقط من بودم که برهنه با دست‌های روی سینه‌ها جلو رفتم. خانوم پاویونی من رو برد سمت یک پرده و پرده که کنار رفت، مرد پشمالویی خوابیده روی تخت بود با چشمانی خمار. برهنه و با آلت تناسلی راست شده‌ی خود بازی می‌کرد. خانوم پاویونی مقنعه خاکستریش را صاف و صوف کرد و گفت تا هروقت این آقا گفت باهاش می‌مانی. انگار که دختر بچه‌ی باکره‌ای شده بودم و تمام تنم خیس عرق شد و  چشم‌های خمار و شهوتران مرد مرا می‌ترساند. 

این آخرین صحنه‌ای بود که از مرد داخل خواب یادم هست. برهنه دست بر روی پستان، ایستاده بالای تخت مردی پر از شهوت که با چشمانش من را طلب می‌کرد.

 از اینجای خواب بیدار نشدم ولی مکان تغییر کرده بود. خانوم عین کنارم ایستاده بود و بهم دلداری می‌داد. گفت که فهمیدیم این کار ما نیست. من گریه می‌کردم. خانوم پاویونی پشت میز نشسته بود و من ازش پرسیدم با چند مرد خوابیده‌ام؟ گفت با همون یک مرد بودی ولی دوازده بار بود و نگران نباش پول دوازده بار رو دریافت می‌کنی ولی نه الان. از اینکه دوازده بار با آن مرد ناشناس ترسناک خوابیده بودم حالم بد بود و در خواب گریه می‌کردم. خانوم عین گفت بهرحال باید پول رو پرداخت کنید. و خانوم پاویونی طفره می‌رفت که پول با تأخیر مثل کارانه‌ی بیمارستان پرداخت میشه. و من فقط می‌خواستم از اونجا بروم. خانوم عین گفت نگران نباش دیگه اینجا نمیایم و من اشک می‌ریختم.

بیدار که شدم قلبم همچنان تپش داشت. رفتم بیمارستان. مریض‌ها که تمام شدند زنگ زدم به خانوم عین، گفت سر بیمار بدحالم و بهت زنگ می‌زنم.  

گفتم حتماً زنگ بزن باید چیزی برایت تعریف کنم.