از کلمات و بقیه ی چیزها

اینجا چه خبر است؟ کلمات دارند قدرت جادویی‌شان را به رخ میکشند. اینجا حظ به کمال است. نوشته‌ها درخشانند و حال‌خوب‌کن.

دوستی ازم پرسید مهمانی همگانی شهر را رفته‌ای؟ چند روز دیگر هم فستیوالی است با بساط نوشیدن و رقصیدن. در دلم گفتم من دارم هر روز در یک ضیافت ادبی ساعتی ناب را زندگی میکنم، بی‌نیاز از هر مهمانی دیگری.

پست قبلی را حذف کردم. میدانید که... خیلی غمگین بود. نخواستم جلوی چشمم باشد.

دارم از آخرین روزها و ساعت‌های کم‌لباس پوشیدن استفاده میکنم. چقدر لباس پرو کردن با لباس کم راحت است. توانستم بدون اینکه شتل‌پتل بشوم چندین سوتین امتحان کنم و بهترین را پیدا کنم. این حس خوشبختیِ راه رفتن با دامن، بدون جوراب‌شلواری، وقتی باد میزند زیر دامن، دیری نمیپاید. در کل سال تقریبا فقط دو ماه میشود اینطوری بیرون رفت. الان آخرهایش هستیم.

روز چهارم بدون نان و شیرینی را میگذرانم. البته نه صد درصد، ولی نود درصد. پنکیک خوشمزه‌ای که برای صبحانه‌ی بچه درست کردم کمی شکر داشت. یک تکه پیتزا هم دیشب خوردم که نان داشت. حالم، شکمم، خیلی بهتر شده و آرام و قرار بیشتری دارم.

امشب باید کیک سیبی را که قولش را داده‌ام بپزم تا فردا برای کیمو ببرم. هم آرد دارد هم شکر. به صلاحم هست نخورم. خوردن همانا و قارقار شکم همانا.

راستی، خنده‌دار اینکه عکس پروفایل واتس‌اپش را به عکس موتور قایقش تغییر داده. گفتم دلت انگار براش تنگ شده. گفت گذاشتم که یادم باشه دیگه از این غلط‌ها نکنم. ولی من فکر میکنم اینقدر با قایقش زیسته که در آن استحاله شده. هنوز ندیده و هیچی نشده دارم به قایقه حسادت میکنم. :))

امروز صبح خرید خواروبار مفصلی کرده‌ام. چهار ساعت وقت دارم تا ماهی و مرغ و گوشت‌ها را تمیز، مرتب و فریز کنم، کیک بپزم و باشگاه بروم. ببینیم میرسم یا نه.