عمیقاً باور دارم که نوشتن یک عمل شجاعانهست. روایتکردن به آدم قدرت میده. نشون دادن نقطهضعفهات، طلسم اون ضعفها رو میشکنه و دیگه باعث شرمت نمیشه، دیگه ضعیفت نمیکنه. در عین حال میدونم هم که کار بسیار سختیه مقابل چشم دیگری -دیگران- برهنه شدن و در عین حال با بدن خود، با «خود» راحت بودن. و میدونم هم که هیچ راهی نداره جز شهامت داشتن و جز تمرین و استمرار داشتن و جز بهاش رو به جون خریدن. اما آخ که لذت داره، آخ که لذت داره.
و باور دارم مخاطب -مخاطب خاص- باید از خداش هم باشه که چیزهایی که در موردش نوشتهم رو بخونه. چه خوشایند، چه ناخوشایند. این یکقدم رو به جلوئه؛ به جای اینکه چیزهایی که اذیتت میکنه رو به روی خودت نیاری و یه جا بالاخره لبریز شی، بنویسیشون. تو این دورهزمونه خیلی سخته آدما بفهمن تو مغز اون یکی چی میگذره. من اما دارم با نوشتن بهت اجازه میدم بدونی چهجوری در موردت فکر میکنم. این بیشتر شایستهی تقدیره تا تقبیح.
حالا چرا نصفشبی اینا رو دارم میگم؟ چون چندبار دیدم این ماجرای پرایوسی و سانسور و نگرانی از افشای هویت تکرار شده. مهم اینه که بنویسیم و احساس امنیت کنیم و مهمتر اینه که بیسانسور و بیترس از قضاوت بیننده بنویسیم. چیزی که توی دورههای ویترین هم با بعضیهاتون تمرین کردیم. کلاً در زندگی همیشه دغدغهی من مبارزه با سانسور بوده، در تمام ابعاد زندگی -تا جایی که تونستهم و زورم رسیده- حتی تو کشوهای آشپزخونه. و همیشه دلم خواسته این لذت رو به آدمهای شبیه به خودم هم بچشونم. لذا؟ لذا سه تا راه میتونم پیشنهاد کنم.
۱. وبلاگ رو پرایوت کنم. فقط کسانی که نویسندهی فعال هستن میتونن بخونن وبلاگ رو. آدمهای بیرون از این وبلاگ نمیتون ببینن، و کسانی هم که ننوشتن یا زیر ۱۵ پست دارن دسترسیهاشون حذف میشه.
۲. اسمهاتون رو عوض کنید و با اسم مستعار بنویسید.
۳. کلاً وقعی ننهید.
زیر همین پست همهتون کامنت بذارین ببینیم کدوم گزینه رأی میاره.
لذت و جرأت روایتکردن رو به هیچ قیمتی از خودتون دریغ نکنید.
فکر کنم اگه پرایوت باشه بتونم یواش یواش شهامت پیدا کنم خود واقعیترم باشم. پس با احترام گزینهی ۱ انتخابمه
پاسخ دادنحذفاحتمالا در حالت پرایوت دست آدم بازتر میشه.
پاسخ دادنحذفمن فکر کنم با اسم مستعار خودم هم خودمو گم میکنم :)) . البته تلاش مذبوهانه ای کردم همونطور که مشاهده میکنید :)) اما تگم لووم میده :))
پاسخ دادنحذفپس لطفا گزینه دوم.
البته که اسم مستعارم خیلی جالبه. مثلا خیلی از بچه های اینجا برای من هنوز کشف نشده هستن. هربار سعی میکنم با خوندنشون تصور کنم که جنسیتشون چی میتونه باشه :D
حذفاااا من اشتباه گفتم. انتخابم گزینه ی اول ه.
حذفبا اینکه با اسم مستعار ظاهر شده ام ولی گزینه ی سوم را بیشتر میپسندم : دی
پاسخ دادنحذفمن موافق پرایوت شدن نیستم به نظرم باید وقعی ننهیم وگرنه میمونیم تو همون پیج پرایوت اینستاگرام
پاسخ دادنحذفسلام .منم با گزینه ۲ موافقم .نوشتن خاصیتش اینطوریه باید آدم بتونه بنویسه و دنبال این نباشه که کی می خونه و کی نمی خونه .
پاسخ دادنحذفمن اصلا اومدم اینجا که گزینه ی سوم رو تمرین کنم .
پاسخ دادنحذفاین نظر توسط نویسنده حذف شده است.
پاسخ دادنحذف
پاسخ دادنحذفنظر من اینه که خصوصیاش نکن. دل من به همین خونده شدن خوشه. منم دغدغه ناشناس
بودن رو دارم، اما همین اسم مستعار برام کار کرده. اگه هم کسی بفهمه کی هستم
برام مهم نیست، همین که من ندونم که شناسایی شدم، شجاعتم رو بیشتر میکنه :)
من مطمئنم کامنت گذاشته بودن ولی نمیبینمش. محض احتیاط دوباره میذارم.
پاسخ دادنحذفمن نظرم گزینه ۳ است؛ گزینه ۱ زندگیم رو سخت میکنه.
من با دختر معمولی موافقم
پاسخ دادنحذفداره کامنتهاتون روم اثر میذاره آقااا :))) پس بگیرم گزینه ۱ رو آیا؟ ! آخه دوست دارم شجاعتر بشم و با شهامت. پس شاید همون اسم مستعار خوب باشه یعنی گزینهی دو ؛)
پاسخ دادنحذفبا اینکه برام آسون نیست و چالش برانگیزه اما دلم بهم می گه گزینه ۳ رو انتخاب کنم و به خودم یادآوری کنم که شجاعت مسریه:)))
پاسخ دادنحذفمن دلم میخواد اسممو عوض کنم برای بعد 40 روز و اسم مثلا نویسندگی هنری بذارم. نمیدونم ولی چه اسمی. با خصوصی کردن خیلی موافق نیستم ولی اگه بقیه بخوان مشکلی ندارم :دی
پاسخ دادنحذف