امروز قصد داشتم راجع یک موضوع دیگه ای بنویسم .
اما با دیدن یک تیکه از فیلم "کاغذ بی خط " به فکراین نوشته افتادم.
دیالوگ هدیه تهرانی این بود :
"نوشتن مثل تولده ؛ وقتی یک چیزی می نویسی به دنیا می آیی دوباره ، میشی یک آدم دیگه ، اهل یک دنیای دیگه .
خسرو شکیبایی میگه : دنیا مگه عوض میشه ؟
هدیه تهرانی میگه : نمی دونم ، شایدم این منم که عوض شدم.من دیگه اون رویای ۳۲ سال پیش نیستم .
ناصر تقوایی در همین چند دیالوگ چه حرفهای بارزشی داره میگه.
ارزش نوشتن
ارزش نوشتن
و ارزش نوشتن
که در ستایش نوشتن هر چه بگیم کمه .
و عوض شدن آدم با نوشتن .
چقدر به دلم نشست . به نظرم به کلمه در آوردن حس ها، روزها یا هر آنچه در واقعیت یا رویای ماست کمک بزرگی به آدمه.
همونطور که توصیه میشه به ژورنال نویسی روزانه.
نوشتن تجربه بکری است، وقتی آدم خلق میکنه، دنیا رنگی میشه.
من هر شب سر یک ساعتی میام و اینجا می نویسم .
امروز روز ۳۰ ام بود و ۲۶ روز رو نوشتم .
خیلی برام تجربه ناب و دوست داشتنی بود .
آیدا لطف بزرگی کرد برای ایجاد این منطقه امن و آزاد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر