غرغر

 چرا چهار روز است هر چقدر بخودم نهیب میزنم باشگاه نمیروم؟چرا موتورم زود زود خاموش میشود ؟ از دست خودم شاکی ام. دوست دارم سبک زندگی فعالی داشته باشم. دوست دارم مثل اینها ورزش توی خونم بود.واقعا لازم دارم عضله بسازم و واقعا میترسم به گردنم موقع برداشتن وزنه آسیب بزنم. زمان دارد تند تند میگذرد و بدن من بشدت ضعیف است. من که وقت دارم . چرا حاضرم همه کار کنم ولی ورزش نکنم. همه چیز فراهم است حداقل چرا امروز نرفتم در دشت پیاده روی کنم. امروز دامن پوشیدم و صندل تق تق با اتوبوس و قطار  رفتم فرودگاه  دوستم را که از ایران برمیگردد ببینم چون از آنجا مستقیم میرفت شهر خودش. چه کار بیخودی. به مسافرها که می آمدند نگاه میکردم و از اینکه چهره ها را  نمیدیدم حرص میخوردم و نفس تنگی میگرفتم و خمیازه میکشیدم. عاقبت وقتی آمدند ندیدمشان و آنها گشتند مرا پیدا کردند. 

اصلا من نباید کارهایی که دیدن کمی دور و تشخیص چهره لازم دارد و واجب نیست را انجام دهم. بجایش باید مثل بچه آدم میرفتم همین باشگاه گوگولی کنار خانه که مشکلی برای دیدن هیچی اش ندارم.  

کاشکی پرنسس بودم. نه پرنسس بودن خیلی وظیفه و استرس دارد. کاش دختر خاله ی پرنسس بودم و همش بهترین متخصص ها بهم رسیدگی میکردن یک تیم پزشک ٬روانشناس٬ فیزیوتراپ و مربی ورزش میداشتم و هزار تا سرویس و کوفت دیگه. 

من گیج شدم. الان دوره ی اول هستیم هنوز ؟ 

بعد نوشت: بعد از نوشتن غرها رفتیم با بچه چیپس و کرانچی و ماست و لیموناد صورتی خریدیم بشینیم پای فوتبال، کلید جاموند. حالا نشستم روی نیمکت توی حیاط و بچه هم تاب بازی میکنه ، منتظریم شرکت مربوطه بیاد دروباز   کنه و هفتاد یورو در محل بگیره