اپیزود سی و هفت

 از ساعت هشت صبح رفتیم بیمارستان و دکتر و ام‌آر‌آی و تراکم استخوان و در آخر پیش فوق‌تخصص.

نتیجه‌ش این شد که مهره‌ی چهار مامان هم شکسته، غیر از مهره‌ی یک که قبلا شکسته بود. نزدیک‌ ده روزه که شکسته و این زن تحملش کرده.

عصبانی شدم ازش، توی دلم فقط البته. اینکه چرا یه آدم بخواد این حد از درد رو تحمل کنه به خاطر این‌که زحمتی به بقیه نده و باعث دردسر کسی نشه. از صبح هزاربار ازم عذرخواهی کرده که همراهش بودم و گرمم شده و خسته و گرسنه شدم.

این خاصیتیه که با مادر شدن میاد یا مال اون نسله یا مال مامان منه نمیدونم ولی خوشحالم که بچه‌ای ندارم و این ژن قرار نیست به کسی دیگه برسه.