باخت

 بازی مراکش و کانادا رو می دیدم.

خیلی بد باخت توی استادیومی که شاید بیشتر از ۸۰ درصد طرفدار تشویق می کردند.

چقدر باخت سخته در مقابل اونهمه چشم.

باختن به آدم درس های بزرگی میده .به نطرم تمام شروع های آدم از یک نقطه باخت شروع میشه.

در مقابل تیم برنده چقدر خوشحال بود و احساس غرور داشتد.

زندگی هم همینطوره وقتی یکی در اوج است ، کس دیگری در فرود .یکی خوشحاله و یکی ناراحت.

زندگی مثل مسابقه است .تمام تلاشت رو می کنی و امیدواری نتیجه همونی بشه که می خوای .

یک روز خوشحالی و یک روز ناراحت .

روزهای سخت رو به امید روزهای روشن پشت سر می گذاریم.

تیم کانادا رفت که بسازه تا ۴ سال دیگه و باخت سختی رو با خود برد.

جام جهانی رو امسال جور دیگه ای نگاه میکنم .

کوچینگ شون برام جالبه .

بازیهای تیمی ، تجربه و تصمیم های سخت و گاه درست و گاه غلط.

تمام اینها رو در کنار هم ما در زندگی داریم .

تصمیم هایی که با فرض درست بودن می گیریم ولی نتیجه اونطور که باید نمیشه.

و مربی ، کسی که باید تاثیر گذاری بلد باشه .

دیشب هم استرالیا حذف شد. اونم ناراحت شدم.

به نظرم من دیگه پیگیر کشور دیگه ای نشم ، هر کیو فن اش میشم حذف میشه که !